نوشتاری بر سه مقاله جراحی قلب و جراحی روح

به قلم: دکتر محمدکاظم شاه کرمی
عضو هیئت علمی گروه ویروس شناسی موسسه تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی


شخصا از سه متنی که در کانال وزین علمی بنیاد مکتب زنده یاد پروفسور علیرضا یلدا منتشر شد بسیار آموختم و بخصوص آخرین متن بسیار دلنشین بود.

اگرچه همه ما تجربه فقدان اقدامات کاهش استرس بیمار و حتی گاهی تحمیل استرس نابجا در مراکز درمانی را داریم ولی یک نکته ذهن اینجانب را مشغول کرده که اجازه میخواهم دو قسمت از نوشتار جناب آقای دکتر قاسمیان را به هم ارتباط داده و یک نتیجه گیری کوچک بکنم:

" ... و انجام آنژیوگرافی نهایتا ناموفق روی بنده را برعهده داشتند...."

".... در مقابل یک سوال من ... که آیا بجای عمل ،امکان درمان دارویی وجود دارد .... مرا به سایر پزشکان نامدار عمل قلب معرفی کردند".

یکم:

در نگاه اول حق به بیمار داده می‌شود و پزشک آشفته از یک سوال بیمار، محکوم. حال آنکه این یک سوال کوچک نیست، زیر سوال بردن تخصص و اعتبار پزشک است. اگر حتی می‌پرسیدند آیا گزینه دیگری دارم؟ مطمئنا نتیجه دیگری می‌گرفتند.

دوم:

آیا بیمار که توسط پزشکان متخصص متعدد ویزیت شده اند، همسر پرستار و فرزند پزشک دارند، مدتی بستری شده اند و الحمدلله پس از عمل بهبودی هم پیدا کرده اند، آیا در طی این پروسه طولانی تشخیص، درمان و بهبودی هرگز از کادر درمان یا خانواده نشنیده اند که آنژیوگرافی روش تشخیصی است نه درمانی، و "ناموفق بودن آن" معنی ندارد؟ احتمالا بله، ولی بر باور خود اصرار دارند.

غرض از طرح این نکته این بود که اگرچه اینجانب هرگز در جایگاه پزشک رو در روی بیمار نبوده ام اما در میان بستگان و آشنایان بسیار دیده ام که اساسا برخی بیماران افراد دیر باور و مرددی هستند که با سوالات بی مورد روحیه پزشک را می فرسایند.

به عقیده اینجانب، بیمار باید پیش از انتخاب پزشک با تمام امکانات خود تحقیق کند و بعد از آن خود را با توکل به خدا به دست وی بسپارد.


بنیاد مکتب پروفسور یلدا:
   
@ipyaf