سروده ای به مناسبت بزرگداشت پروفسور یحیی عقیقی در نود و پنجمین زادروز خجسته ایشان

سروده استاد دکتر ابراهیم رزم پا
تهران ، ۱۱ خردادماه ۱۴۰۴ خورشیدی

ای عقیقی عقیق ارزشمند
بی نظیری حکیم دانشمند

در طبابت تو کیمیا هستی
تیزبینی و رهگشا هستی

با کلامت که با صفا هستی
طفل بیمار را شفا هستی

علم و اخلاق را ندا هستی
بی گمان آیت خدا هستی

درس تو درس زندگانی است
گفتمان تو مهربانی است

در بیانت بزرگواری است
برزبانت وفاق جاری است

از کف ما نوادری رفتند
شمس و شمسا، بهادری رفتند

جاودان شد ‌قریب با یلدا
عابدی پور و عدل بی همتا

میرها ، هاشمی و دهشیری
رأفت و‌منتخب ، جهانگیری

هادوی و نفیسی و آذر
آملی و محامدی و ثمر

رهبر و سرلتی و ایزدیار
هم نهاوندیان و هم سیار

از تشید بگو و یحیی پور
یا ولی زاده رادمرد صبور

بعد مروستی ست خلخالی
جایشان در میان ما خالی

یاد دربانیان و تهرانی
مرشد  نیکنام   نورانی

از تکش گویم و منوچهری
دشتی پرفروغ بوشهری

از خردپیر پهلوان شهیر
تا روانشاد سودبخش دلیر

حاجی میرخانی ونصیرزاده
جبل  با  مرام  و  آزاده

حیف حداد رفت و معتمدی
چه اساتید ناب و معتقدی

همه از بین ما سفر کردند
دل ما خون و چشم تر کردند

بوده سنگ صبور ما استاد
او به ما رسم بردباری داد

هر زمان دلشکسته می گردیم
ناامیدیم و خسته می گردیم

هست تنها امید ما استاد
که به ما درس پایداری داد

رزم پا می کند زدل فریاد
نیک نامی و جاودان استاد

نود وپنج سال با برکت
زندگی کرده ای تو با عزت

زاده  خاک  پاک  ایرانی
جز وطن مأمنی نمی دانی

سایه ات مستدام و پا برجا
حق نگهدارت ای حبیب خدا


بنیاد مکتب پروفسور یلدا:
  
@ipyaf