[یک شعر]

از پایین پریدن

پایین پریده است
نیکی از جسم
سار از سخت
نورِ دست‌بسته از مبلمان شهری پایین پریده است
و زندگی از هیپوکسی عملکرد ناقص هیپوفیزی خود

پایین می‌پرند خودشان از هر چه هست
از طنابْ سری که برای آن بافته
و نیزار از ساختمان نیمه‌کاره

ماه از درخت پایین می‌پرد و می‌شکند
و شاعر کبود از هوای مرده

پایین می‌پرند از کاغذ ابر و باد
و پخش می‌شوند لابه‌لای سطر‌ها
از تذهیب امیر و مُقَرنَس آمر
هفت پیکر از تپه‌های اوین پایین پریده است

حالا مرگ بالا می‌رود
پرنده‌ای می‌گیراند و
پراکنده می‌شود

۱۵ مهر ۱۴۰۱

@interventions