ایران پرسه|

بازتعریف رابطه‌ اجتماعی در دوران پساکرونا
نوزایی مجازی مهر

✅یادداشت| روزبه آقاجری| پژوهشگر اجتماعی

🔹در اینجا می‌خواهم به این بپردازم که چگونه یلدای امسال نه تنها نوزایی خورشید، که نوید نوزایی شکل‌های متفاوتی در زندگی اجتماعی ماست. در چند ماه نخست همه‌گیری یکی از مسائل عجیب دیدوبازدیدهای خانوادگی بود. بسیار از کارشناسان نمی‌فهمیدند چرا، به‌رغم هشدارها درباره «در خانه ماندن»، رفت‌وآمد به خانه نزدیکان، بویژه پدرومادر، قطع نمی‌شود؛ موضوعی که برخی جامعه‌شناسان جوابی جالب برای آن داشتند: خانه برای بسیاری ایرانی‌ها به واحد آپارتمانی‌شان محدود نمی‌شود و معنایی گسترده‌تر دارد. «خانه» بسیاری از ایرانی‌ها تا «خانه پدرومادر»شان هم امتداد می‌یابد. اما اکنون، بعد از این‌که با وحشت «مرگ بی‌رحمانه‌ حتی نزدیک‌ترین عزیزان به‌دلیل کرونا» روبه‌رو شده‌ایم، این پندار فرو ریخته است.

🔹تا پیش از کرونا، بی‌رمق‌ترین و دم دستی‌ترین شکل ارتباط ، ارتباط مجازی و از طریق پیام‌رسان‌ها بود، اما در دوران پساکرونا چت تصویری و پیام‌رسان‌های اینترنتی به دورهمی و آغوش و مکان گپ‌وگفت‌ها تبدیل شده اند. حالا دیگر حتی پدرومادرها هم که پیش از این به‌سختی می‌توانستیم به آنها بقبولانیم که «ارتباط مجازی» هم شکلی از «ارتباط» است، حالا خودشان به مجازی‌کاران قهاری تبدیل شده‌اند که گاه باید نکاتی را از آنها بیاموزیم.

🔹این جهان تازه‌ای است که در یلدای امسال با آن روبه‌روییم. دیگر نه والدین و نه فرزندان نمی‌گویند «کاش امشب را پیش خانواده بودیم» چرا که الزامی حیاتی، آنچه به معنای دقیق کلمه «بقا» نام دارد، وا می‌داردمان که عزیزان مجازی‌مان را به همان صورتی دوست بداریم که اگر قرار بود شب چله را در کنارشان باشیم، دوست می‌داشتیم.
این نوع ارتباط بدون شک «چیزی» کم دارد چرا که ما انسان‌ها موجوداتی نه به شکل مجازی اجتماعی که در مناسباتی تنانی و فیزیکال اجتماعی هستیم، اما اکنون این بهترین چیزی است که می‌توانیم از عزیزان‌مان بگیریم و به آنها بدهیم.

🔸http://www.irannewspaper.ir/?nid=7519&pid=13&type=1
👉 @irannewspaper