شعر و شاعری به روایت افلاطون و اَلن بدیو

بدیو یک افلاطونی پی‌گیر و جدی است اما در اینجا، با ظرافتی، مواجهه افلاطون با شعر را می‌کاود و از آن فرا می‌رود. با متنی جذاب و پرفرازونشیب روبه‌روییم که نه تنها می‌خواهد شاعران را به مدینه فاضله بر گرداند بلکه شعر و شاعری را در پیوند با حقیقت قرار دهد.
در زمانی درگیر ترجمه‌ی این بخش از کتاب نااستتیک (نازیبایی‌شناسی) اَلن بدیو شدم که نظریه‌ی رخداد و رویّه‌های حقیقت اوْ شوری در میان جوانانی برانگیخته بود که ما بودیم. سال ۸۸ بود و توفان رویدادها زمینه و زمانه‌مان را در می‌نوردید. دورانی بود که مجموعه‌مقالات آلن بدیو را که حلقه‌ی رخداد منتشر کرده بود، با ولع تمام در کافه‌ هنر خیابان انقلاب می‌خواندم و غرق در او بودم. و ترجمه‌ی این مقالهْ حاصل تقارن این کاوش نظری در نظریه رخداد بدیویی و علاقه‌ی دیرپایم به شعر بود. بعد از ده سال بار دیگر نشستم و بازنگری‌اش کردم تا در این شکل نهایی منتشر شود.
زبان پیچیده و روند استدلالی چندلایه و اصطلاحات خاص او مانعی در روان‌خوانی چنین متنی است. پس باید منتظر متنی باشید سخت جگرآور.
چند وقت پیش یکی از دوستان از انتشار ترجمه‌ای فارسی از کتاب بدیو خبر داد (گویا نشر نگاه منتشرش کرده). راستش انطباق نداده‌ام که از تفاوت‌ها و احیانا ایرادات خودم یا آن متن خبری داشته باشم. به هر حال پیشنهاد می‌کنم آن کتاب و این مقاله را حتماً بخوانید.
از دوستان عزیز، مهسا اسداله‌نژاد و سمیرا رشیدپور، واقعاً سپاس‌گزارم که متن ترجمه را با دقت خواندند و کمک کردند متنی شسته‌ورفته‌تر به دست شما برسد.

@interventions

http://problematicaa.com/poetry/