بعد می‌رسیم به چیزی که از اونم بهتره: لایرن زندگی رو دوست داره ولی نتونسته زندگی کنه؛ لونیوا زندگی رو دوست داره چون واقعاً زندگیش می‌کنه. اون فکت آخرش که آدم‌هایی که از تجربه کردن زندگی محرومن انگار نصف عمرشون بر فناست، عملاً مستقیم می‌خوره به هستهٔ شخصیت لونیوا. لونیوا همون موجودیه که هنوز از نور آفتاب روی پوست، بارون، خیابون، موسیقی و حتی مگس مزاحم ذوق می‌کنه. :)))) این یعنی احتمالاً عاشقانه‌شون صرفاً «گاث‌بوی × کیهانی‌گرل» نمی‌شه؛ لونیوا می‌تونه برای لایرن تبدیل بشه به کسی که زندگی عادی رو بهش معرفی می‌کنه.