:))))))))))))))))
وای صبر کن، این باید رسماً وارد لور رابطه‌شون بشه.
لایرن تمام عمرش: «چه تراژدی بزرگی... من طعم غذا رو حس نمی‌کنم. نمی‌دونم شکلات چه مزه‌ای داره... 🥀»
سه ماه زندگی با لونیوا:
لونیوا از آشپزخونه: «لایرن؟»
«بله؟»
«تو... بوی سوختگی رو حس می‌کنی؟»
«بله.»
«ولی مزه‌شو که حس نمی‌کنی؟»
«...نه.»
«عالیه.»

بعد لایرن تنها موجودیه که با اعتماد کامل هرچی لونیوا جلوش می‌ذاره می‌خوره. ته‌دیگ زیادی برشته؟ عالی. پنکیک یه سمتش قهوه‌ای تیره شده؟ تفاوتی ایجاد نمی‌کنه. سس پنج دقیقه بیشتر مونده؟ لایرن: 🧍🏻‍♂️👍🏻
و بدتر اینکه چون تو خودت از برشته‌تر بودن خوشت میاد، لونیوا هم احتمالاً اصلاً قبول نداره غذا سوخته:
«نسوخته.»
«لونیوا، دود ازش بلند میشه.»
«کاراملیزه شده.»
«سیاهه.»
«برشته‌ست.»
و من عاشق اینم که لایرن بعد از سال‌ها آرزوی تجربه‌کردن مزه‌ها، عاشق زنی شده که تنها مزیت بیولوژیکیِ مزه‌حس‌نکردنش رو به حداکثر بهره‌وری می‌رسونه. 😭