اول از همه، موسیقی برای لایرن هم بزرگ‌ترین عشقشه هم بزرگ‌ترین نفرینش. آرزوش اینه برای آدم‌ها بنوازه و خوشحالشون کنه، ولی دقیقاً همون کاری که بیشترین لذت رو بهش می‌ده می‌تونه آدم‌ها رو بکشه. در مقابل لونیوا با رقص دقیقاً رابطهٔ معکوس داره: موسیقی پخش میشه و بدنش حرکت می‌کنه، همین. برای لونیوا موسیقی = آزادیِ زنده بودن؛ برای لایرن موسیقی = چیزی که دوستش داره ولی اجازه نداره آزادانه تجربه‌ش کنه. این دوتا کنار هم خیلیییی خوبن. تصور کن اولین بار لایرن بفهمه می‌تونه ویولنسل بزنه و لونیوا جلوی سازش برقصه و... لونیوا نمی‌میره