🔰به مناسبت سالروز ولادت خجسته امام یازدهم شیعیان؛
اهمیت خوانش تمدنی تقیه امام عسکری(ع) درباره حضرت حجت(عج)

🔸خوانش تمدنی سیره امام عسکری(ع) نشان می‌دهد که پنهان‌سازی تولد امام عصر(عج)، معرفی محدود ایشان به خواص، تقویت نهاد وکالت، مقابله با غلو و وکلای فاسد و فراهم کردن زمینه ارتباط واسطه‌ای با امام غایب را می‌توان در یک منظومه واحد مطالعه کرد؛ منظومه‌ای که در آن، اقدامات پراکنده تاریخی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و تصویری از چگونگی استمرار یک مکتب در شرایط گذار ارائه می‌دهند.

🔸امام عسکری(ع) با پنهان‌کاری در زمان تولد امام عصر(عج)، اطلاع‌رسانی محدود به عموم و در عین حال مطلع ساختن خواص، زمینه‌ای را فراهم کردند تا افرادی از خواص بتوانند بعدها بر تولد و وجود امام عصر(عج) گواهی دهند.

🔸اگر هیچ‌کس نمی‌توانست بر تولد و رؤیت امام عصر(عج) شهادت دهد، تولد و زنده بودن ایشان به‌طور جدی زیر سؤال می‌رفت و در نتیجه، شکل‌گیری جریان سفیران و غیبت صغری نیز با مشکل مواجه می‌شد؛ چه رسد به غیبت کبری.

🔸این تحلیل، یکی از ابعاد مهم «مدیریت راهبردی» امام حسن عسکری(ع) را آشکار می‌کند که می‌توان از آن با عنوان «مدیریت گواه» یاد کرد. امام عسکری(ع) در این چارچوب، نوعی سازوکار احراز و تثبیت هویت و وجود امام آینده را طراحی کردند تا غیبت از یک «فراغ رهبری» به یک «دوران آزمون و سازمان‌دهی» تبدیل شود.

🔸در یک تحلیل تمدنی، غیبت صغری را می‌توان یک «دوران گذار» دانست؛ دورانی که در آن اعتماد مردم از «رؤیت مستقیم» در عصر امام عسکری(ع) به «اعتماد به وکیل و سفیر» منتقل شد.

🔸امام عسکری(ع) با مطلع کردن خواص، در واقع بخشی از «زیرساخت اعتماد» برای سفرا را فراهم کردند. هنگامی که مردم می‌دیدند افرادی از خواص و افراد مورد اعتماد، بر تولد و وجود امام شهادت می‌دهند، پذیرش این امر نیز برای آنان امکان‌پذیرتر می‌شد که سفیران بتوانند پیام‌ها و نامه‌های امام را منتقل کنند.

🔸از این منظر، غیبت صغری را می‌توان پل ارتباطی میان «ایمان به حضور» و «ایمان به غیبت» دانست.

ibna.ir/x6KcB

@ibna_official