🔰یک نویسنده در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد؛
بزرگ‌ترین گره ادبیات کودک؛ وقتی نویسنده، جای کودک نمی‌نشیند!
🔸یک نویسنده گفت: بزرگ‌ترین چالش در ادبیات کودک و نوجوان این است که تعدادی از نویسندگان نمی‌توانند یا نمی‌دانند که داستان باید از دید و نگاه مخاطب نوجوان باشد و بلد نیستند خود را به جای مخاطب بگذارند و از نگاه و زبان او بنویسند.
🔸️یادم هست در خاطرات یکی از رزمندها می‌خواندم که نوجوانی ریزجثه به جبهه رفته بوده و هم‌رزمانش دنبال تفنگی بوده‌اند که از قد او کوتاه‌تر باشد تا بتواند آن را به دست بگیرد و با آن کار کند. این‌ها یک مورد و دو مورد سه مورد نبوده، فراوان بوده اما متأسفانه ادبیات مقاومت ما نه این‌که به آن نپرداخته باشد، بلکه کم پرداخته است. نویسنده‌های معدودی چون داوود امیریان به این موارد پرداخته‌اند و قهرمان‌های تعدادی از داستان‌هایشان این رزمندگان نوجوان بوده‌اند. حرفم این است که در سال‌های پس از جنگ به خود امید می‌دادیم که مدتی باید بگذرد تا موضوع دفاع مقدس در ذهن نویسندگان ته‌نشین شود، سوژه‌ها پخته شوند و داستان‌ها نوشته شوند اما به نظرم این بارقه‌ها خیلی زود خاموش شد و از گرمی و حرارت افتاد. الان و بعد از دو جنگ 12 و 40روزه که باز به ما تحمیل شد، وقت آن است که آن رشادت‌ها بازگو شود و نوجوان به قول امروزی‌ها نسل زد بدانند که چهاردهه پیش و در جنگی که چیزهایی از آن شنیده و در کتاب‌های تاریخ مدرسه‌شان خوانده‌اند چه اتفاق‌هایی و چه رشادت‌هایی خلق شده بوده است.
🔸️ اما واقعیت این است که حق دفاع مقدس از منظر نوجوانان ادا نشده و همان‌طور که عرض کردم کم بوده داستان دفاع مقدسی که از زاویه دید نوجوان چه نوجوان حاضر در جبهه‌ها و چه نوجوان مؤثر در پشت جبهه‌ها و شهرها به دفاع مقدس بپردازد.
🔸️چه کسی باید به کودک فرصت می‌داد که به عنوان یک سوژه وارد داستان شود؟ جواب هم این است که یا نوجوان حاضر در جنگ و جبهه و حتی پشت جبهه باید دست به قلم می‌برد و می‌نوشت، مثل امثال همین داوود امیریان و احمد دهقان که خود نوجوان بودند و در جبهه‌ها حضور داشتند و یا این‌که نویسنده بزرگسال جبهه‌رفته و جبهه‌نرفته با تلفیقی از دیده‌ها و شنیده‌ها و بهره‌گیری از قوه تخیل خود، داستانی دفاع‌مقدسی از منظر و دید نوجوانان حاضر در جبهه‌ها می‌نوشت که عرض کردم اگر نخواهیم بی‌انصافی کنیم، این اتفاق هم در بحبوحه سال‌های دفاع مقدس اتفاق افتاد و هم تا چندسالی بعد از پایان جنگ. اما باز برمی‌گردم به همان سؤال اول شما. وقتی حق یک چیزی به خوبی ادا نشود، زوایای پنهان آن هم ناگفته و بکر می‌ماند. اصولاً باید تعداد قابل‌توجهی داستان جنگی نوشته می‌شد تا تعداد قابل‌توجهی هم قهرمان نوجوان دفاع مقدس پدید می‌آمد. کما این‌که در همان تعداد اندک داستانی که نوشته شده، داستان‌هایی که از منظر یک بزرگسال خلق شده و انگشت‌شمارند داستان‌هایی که از زاویه دید نوجوان
ibna.ir/x6K9c
@ibna_official
Post #32196
126
