🔰غلامرضا طریقی به مناسبت سالروز درگذشت شهریار مطرح کرد؛
امضای شخصی شعر شهریار عاطفه‌مندی مدرن اوست
رنج یکی از پررنگ‌ترین مایه‌های حضوری در شعر شهریار است

🔸در سی و هشتمین سالروز درگذشت محمدحسین بهجت تبریزی، غلامرضا طریقی در گفت‌وگو با ایبنا، به کالبدشکافی میراث این شاعر می‌پردازد. او از جسارت شهریار در ترکیب جان‌مایه شیوه عراقی با رنج‌های شخصی می‌گوید و بررسی می‌کند که چگونه وفاداری به عاطفه، شهریار را به یکی از محبوب‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین چهره‌های شعر فارسی تبدیل کرد.

🔸میراث شهریار از خودِ شهریار مهم‌تر است. اگر برای نمونه غزل معاصر را فرض بگیریم، این موضوع حتی نیاز به تحلیل ندارد؛ برای مثال، حسین منزوی درباره شهریار کتاب نوشته و در مقدمه همان کتاب و جاهای مختلف دیگر، به صراحت به این نکته اشاره کرده است. اگر ما امروز حسین منزوی را در قله غزل معاصر می‌دانیم، باید توجه داشته باشیم که او به‌طور مطلق شهریار را ستایش می‌کند و خود را تحت تأثیر او می‌داند و هیچ ابایی ندارد که این موضوع را در جاهای مختلف به زبان بیاورد. محمدعلی بهمنی، دیگر غزلسرای بزرگ معاصر، و همچنین سیمین بهبهانی نیز در جاهای مختلف اشاره کرده‌اند که ارادتی به شهریار داشتند و این ارادت در خاطرات و شعرهایشان بروز یافته است.

🔸می‌توان گفت شهریار اولین کسی بود که بدون توجه به کلیشه‌ها و تصورات رایج، شعر گفت؛ چرا که همه فکر می‌کنند اگر در ادامه شیوه عراقی شعر می‌گویید، حتماً باید از منظر عرفانی و به تمامی شئونی که به عنوان «شعر عراقی» تعریف شده است، وفادار باشید. اما او خود را مقید به این‌ها نکرد؛ در حقیقت، جان‌مایه آن شیوه را گرفت و عواطف خودش را به آن اضافه کرد و همین امر منجر شد تا تعریف ویژه‌ای از شعر داشته باشد؛ تعریفی که احتمالاً با تمام تعاریف شیوه عراقی هم منطبق نیست و او از این موضوع هیچ پرهیز و ابایی نداشت.


ibna.ir/x6K5B

@ibna_official