🔰نوشتار حکمت‌الله صالحی درباره تاریخ‌پژوهی؛
از پیش؛ از تاریخِ تاریخ تا پساتاریخِ تاریخ
🔸حکمت‌الله ملاصالحی نوشت: شواهد و قرائن چنین گواهی می‌دهند؛ جامعه و جهان بشری ما شتابان به‌سوی دورانی گام برمی‌گیرد که بیش، پساتاریخی، بیش، پساانسانی، بیش، پسافرهنگی است و کم، تاریخی، کم، انسانی و کم، فرهنگی است. دورانی بسیار متفاوت و متمایز از همه روزگارانی که از سر گذرانده‌ایم.
🔸آنچه که بیش از همه غم‌انگیز است، نوعی شبه‌زندگی یا شبحی از زندگی است که زمخت و بی‌احساس و بی‌عاطفه و فلزی است؛ سنگی و سرد و بی‌روح است؛ شیشه‌ای و شکننده است. در جامعه و جهان پساانسانی، جای انسان را به نام انسان می‌گیرد. در غار افلاطونی، اشباح انسان را زندانی می‌کند. زیست اصیل و واقعی را از او می‌ستاند.
🔸در هیچ دوره‌ای، زیست اخلاقی انسان آن‌گونه که در روزگار ما در معرض خطر جدی، در معرض سقوط در پرتگاه بوده است، در دوره جدید نبوده است. فاصله و فراق میان انسان روزگار ما و ارزش‌های پذیرفته‌شده اخلاقی و زیست اخلاقی او، بس ژرف و بس غم‌انگیز و بس نگران‌کننده و خطرخیز است!
🔸آتش و شعله‌های دو جنگ جهانی را انسان‌هایی افروختند و به راه انداختند که بیشتر می‌دانستند و کمتر می‌فهمیدند. کمتر دانستن جهل نیست؛ نفهمیدن نادانی است. پساانسانِ پساتاریخ، شبه‌انسانِ دانستنی‌هایی است که در انبان ذهن و فکر و عقل و خیال او، مصنوعات هوشمند او ریخته‌اند؛ آن‌چنان پُر و فربه‌اش کرده‌اند که راه و روزنه‌ای به سوی فهم چیزها برای او گشوده نگذاشته‌اند.
🔸این‌چنین جامعه‌ها و جهان‌های بشری ما، این‌چنین تمدن‌ها، فروپاشیده و فروریخته و از دری درآمده‌اند و از دری دیگر بدر شده‌اند. فشار تاریخ بر شانه انسان به هر میزان سنگین‌تر شده است، فروپاشی را سهمگین‌تر تجربه کرده و زیسته و از سر گذرانده‌ایم. در جامعه و جهان پساتاریخ، پساانسان و پسافرهنگ، خطر بدرشدن تاریخ و انسان و فرهنگ از مسیر تاریخ، از مسیر انسان بودن و فرهنگ از مسیر زیست فرهنگی پیشارو است. تهدید به نابودی همگانی و انقراض در کمین است.
ibna.ir/x6K8R
@ibna_official
Post #32003
124
