.
پرخاشگری در روانشناسی یعنی رفتاری که هدف یا نتیجه‌اش آسیب‌زدن، تهدیدکردن، تحقیرکردن، ترساندن یا تحت فشار قرار دادن فرد دیگر باشد.
پرخاشگری فقط دعوا و کتک‌زدن نیست و می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد:
پرخاشگری کلامی: فریاد زدن، ناسزا گفتن، تحقیر، تهدید یا طعنه‌زدن.
پرخاشگری جسمی: هل دادن، ضربه زدن یا آسیب فیزیکی.
پرخاشگری غیرمستقیم: شایعه‌پراکنی، خراب‌کردن رابطه فرد با دیگران یا رفتارهای تلافی‌جویانه.
پرخاشگری منفعل: ناراحتی یا خشم را مستقیم بیان نکردن و به‌صورت غیرمستقیم نشان دادن؛ مثلاً عمداً همکاری نکردن.
خشم با پرخاشگری یکی نیست
خشم یک هیجان است؛ پرخاشگری یک رفتار است.
مثلاً ممکن است کسی از رفتار دیگری خیلی عصبانی شود، اما با آرامش بگوید:
> «این طرز صحبت کردن با من قابل قبول نیست. لطفاً با احترام صحبت کن.»
این خشم بدون پرخاشگری است و می‌تواند قاطعانه باشد.
در مقابل:
> «خفه شو! تو هیچ‌چیزی نمی‌فهمی.»
نمونه‌ای از پرخاشگری کلامی است.
نکته مهم این است که قاطعیت با پرخاشگری تفاوت دارد: فرد قاطع از حق و مرز خود دفاع می‌کند، اما قصد تحقیر یا آسیب‌زدن به طرف مقابل را ندارد.
https://t.me/Hrman11
Post #17088
469