مهم‌ترین اشتباه ایران پس از جنگ و پذیرش آتش‌بس، نه اصل ورود به مذاکرات، بلکه ناتوانی در درک راهبرد مرحله‌بندی‌شده آمریکا برای افزایش فشار بر ایران بود. ایران حتی پس از اعلام مذاکرات و اعمال محاصره دریایی، همچنان بر ادامه مسیر دیپلماتیک اصرار ورزید، بی‌آنکه واکنش متناسبی به تغییر شرایط و تشدید فشارهای آمریکا نشان دهد.

در واقع، تحرکات نظامی و دریایی آمریکا را نباید مجموعه‌ای از اقدامات پراکنده و واکنش‌های مقطعی تلقی کرد. این اقدامات، به نظر می‌رسد، بخشی از یک برنامه مشخص و مرحله‌بندی‌شده برای اعمال فشار بر ایران بوده‌اند؛ برنامه‌ای که با تحریم‌های اقتصادی آغاز شد، وارد مرحله عملیات نظامی شد و پس از پذیرش آتش‌بس، با محاصره دریایی و تهدید به تشدید اقدامات نظامی ادامه یافت. به عبارت دیگر، پایان عملیات نظامی به معنای پایان راهبرد فشار آمریکا نبود، بلکه صرفاً گذار از یک مرحله به مرحله دیگر محسوب می‌شد.

در این میان، یکی از خطاهای اساسی در محاسبات ایران، برداشت نادرست از شخصیت و شیوه تصمیم‌گیری ترامپ بود. ترامپ در ظاهر سیاستمداری نامعقول، غیرقابل پیش‌بینی و در عین حال آماده معامله به نظر می‌رسد. اما این ویژگی‌های ظاهری نباید ما را از وجود یک راهبرد نسبتاً منسجم در پس رفتار او غافل کند. اعلام آمادگی برای مذاکره، اعمال تحریم، توسل به نیروی نظامی و سپس تشدید فشار دریایی را می‌توان اجزای مکمل یک سیاست واحد دانست.