سالکِ راه عشق که راه جاویدانی است نخست از عشقِ صورت شروع می کند و اندام های زیبا را طالب است. آنگاه از عشقِ صورت های فردی می گذرد و به عشق صورت زیبا به طور کلی دل می بندد، تا به جایی می رسد که پی می برد زیبایی هرجا که باشد و به هر لباس که درآید یکی ست و بیش از یکی نیست.

از آنجا به عشق معرفت ها می رسد و چون در این راه سالک شد، به معرفتی می رسد که زیبایی مطلق است، وقتی به مشاهدۂ این زیبائی نائل آمد از آلودگی هایِ جسم بری می شود و مشاهدۂ جمال را با چشمِ جان می کند، این غایت، منظور هر عاشق است.

افلاطون
برگرفته از کتاب ضیافت