درست است که اروس در بردارنده‌ی معنای آشکار لذت جسمانی و جذابیت جنسی است ولی بنا به توضیح افلاطون در ضیافت، اروس به درک و فهم زیبایی درونی یک شخص تبدیل می‌شود که از طریق آن، تحسین خود را از خود زیبایی، فارغ از تجسد خاصش، ابراز می‌کنیم. فیلیا عشقی بی‌شوروشر و پارسایانه است که به دوستان، اقوام و اجتماع احساس می کنیم، چون آن‌ها را با خود برابر می‌دانیم و با آن‌ها برابر رفتار می‌کنیم. و در نهایت، استورگ، کلمه‌ای که به‌ندرت استفاده می‌شود، به‌طور خاص با عشق به فرزندان‌تان مرتبط است، ولی جالب است که برای عشق به کشور یا تیم ورزشی‌تان نیز به کار می‌رود. این واژه معنای عشقِ در درون احساس شده می‌دهد که هیچ سروکاری با عقل یا تأمل ندارد.

جای انکار نیست که تک‌واژه‌ی انگلیسی "love" [ = عشق ] به‌هیچ‌وجه تمام این تفاوت‌های ظریف معنایی را کاملاً در بر نمی‌گیرد، که جای تأسف است؛ زیرا مطمئناً باید عشقی را کـه بـه یـار، فرزندان و دوستان خود داریم از عشقی که مثلاً به کشورمان و خدا داریم متمایز کنیم. با‌وجوداین، در تمام انواع عشق، پرسش رواقی همانی است که اپیکتتوس مطرح کرده است: این عشق ممکن است امری طبیعی باشد، اما آیا درست است؟

برای مثال اغلب به ما گفته می‌شود که «درست یا نادرست» باید عاشق کشورمان باشیم، یا عاشق تیم ورزشی‌مان فارغ از اینکه برنده یا بازنده باشد. فرض می‌کنم هر دوی اینها نوع استورگ از عشق باشند. ولی فرد رواقی استدلال می‌کند که عشقِ  «درست یا نادرست»  به چیزی، به طور متفاوتی برای این دو نمونه [تیم ورزشی و کشور] به کار می‌رود. اصطلاح مشهور «درست یا نادرست» درواقع دو خاستگاه دارد که یکی از دیگری اقتباس شده است و می‌توان از‌ آن استفاده کرد تا بفهمیم چرا رواقیان درست می‌گفتند که برخی از انواع عشق - مهم‌ترین آن‌ها - باید با امر درست تطبیق داده شود، نه فقط با احساسی که ما از آن موضوع دریافت می‌کنیم.

انتساب اصلی نقل‌قول به استیون دکاتور، افسر نیروی دریایی ایالات متحده برمی‌گردد که بنا به گفته‌ها، در مراسم جام‌نوشی بعد از شام، در ۱۸۱۶ گفت: «کشور ما! در مراوده‌اش با دیگر ملت‌ها، بادا که همیشه در مسیر درستی باشد، ولی چه در مسیر درست باشد و چه در مسیر نادرست، کشور ماست!» این را با روایت برگرفته از آن منتسب به کارل شورتس، وزیر کشور ایالات متحده، مقایسه کنید که از آن در اظهارات خود در مجلس سنا در ۲۹ فوریه‌ی ۱۸۷۲ استفاده کرد: «کشور من است، چه در مسیر درستی باشد چه در مسیر نادرست، اگر در مسیر درستی است باید این مسیر را ادامه دهد و اگر در مسیر نادرستی است، باید در مسیر درست بیفتد».

ممکن است احساس کنم کشور من بخش مهمی از هویت من است، پس این دلیل موجهی برای توجه ویژه‌ی من به آن است. اما اگر قرار است اقداماتی انجام دهد که به خودش یا دیگر کشورها آسیب برساند، آن‌گاه وظیفه دارم اعتراض کنم. اگر موضوعی واقعاً مهم باشد، احساسات و عقل نباید جدا باشند و عقل فوراً نادیده گرفته می‌شود.

#عشق‌به‌سرنوشت
#چگونه‌رواقی‌باشیم
#ماسیموپیلیوچی