اخیرا کتاب یکی از فلاسفه را دیدم که در وصف و فواید نمک و از اینگونه موضوعات بی فایده، بس داد سخن داده بود اما درباره ی عشق هیچ!

صفحه ٥٧

فدروس: یکی از عواطف، عشق به ناموس و آبرومندی است که آدمی را از هر آنچه شرمساری به بار آورد باز می دارد، و دیگر عشق به تحصیل عظمت و بزرگی و سربلندی مقام است که او را به انجام کارهای بزرگ و عروج بر فلک سروری می گمارد.

صفحه ٥٩

و بر همین گونه است حال رفقا و دوستان با یکدیگر، زیرا برای هر فرد دوست راستینی نهایت ناگواری و دشواری است که نزد رفیق و دوست خویش تباهکار شناخته و یا زشت کردار شمرده شود.

صفحات ٥٩ و ٦٠

فدروس: در هر مقام افرادی که کم یا زیاد، با رشته ی محبت و عشق به همدیگر پیوسته باشند و حکومت یا سپاهی را تشکیل دهند، بدون شک آن پیوستگی، آنان را به ادا حقوق و ایفا واجبات همدیگر برمی گمارد و از دایره ی حقارت و حسد و دورویی و نفاق و قاوتشان باز می دارد.
پس همگی در پی تحصیل و کسب و مراتب و مقام و افتخار و شرافت خود کوشیده و بر یکدیگر به احراز فضائل و تحصیل مقاصد شریف سبفت می جویند و از پرداختن به کارهای دون و زشت و رذائل نفسانی که موجب قطع روابط اجتماع یا سبب ایجاد فساد احوال در امورشان می گردد اجتناب می ورزند.

صفحه ٦٠

از آن جمله، یکی آلکستیس دختر پلیاس بود که در دلش روح عشق دمیده و جان شیرین خویش را فدای شوهر عزیزش کرد. و او از جمله ی افتخارات یونان است.
او در راه عشق بدان پایه رسید که از پدر و مادر و خویشان خود آنچنان برید و بیگانه شد که جز نامشان بر او چیزی تعلق نداشت.

صفحه ٦٢

هر چند خدایان، فداکاری عاشق را گرامی می دارند اما از آن گرامی تر در نظرشان لطف معشوق است.
خدایان عشق، معشوق را بیشتر می ستایند و بدان پاداشی بزرگتر می بخشند، چه عاشق از خدایان الهام می گیرد و کار او کار خدایان است.

صفحه ٦٣

اروس، خدای عشق، از قدیمی ترین و نجیب ترین و تواناترین خدایان است و بیش از هر کس می تواند به مردمان در زندگی تقوا و خوشبختی، و پس از مرگ رستگاری عطا کند.

صفحه ٦٤

پوزانیاس: همه ما می دانیم که آفرودیت خدای زیبایی و اروس خدای عشق از هم جدا شدنی نیستند.
دو خدای زیبایی وجود دارد، یکی پیرتر است که پدرش اورانوس است و مادری هم ندارد و ما او را آفرودیت آسمانی می نامیم. آفرودیت دوم خدای جوانتری است که دختر زئوس و دیون و خدای زمینی است. از این روی این دو خدا پیش همه ی خدایان عزیز و گرامی اند.

صفحات ٦٤ و ٦٥
ضیافت
افلاطون