آری، همه‌ی دولت‌ها با جوش و خروش و با تظاهر به صداقت، فریاد ِ اعتراض بلند کرده‌اند که طالب جنگ نیستند.
کاش ادعای خود را با بیان توقعات کم‌تری ثابت می‌کردند!
وِرد زبان‌شان شرافت ملّی و حیثیت بین‌المللی و حقوق ِ تخطّی‌ناپذیر و خواست‌های مشروع است... همه به زبان حال می‌گویند: «آری، من صلح می‌خواهم، ولی صلحی که به سود خودم باشد.» و هیچ‌کس از این سخن برآشفته نمی‌شود!
همه‌ی افراد ملت هم شبیه دولت‌های خودشان هستند، همه در این فکر هستند که معامله‌ی پرسودی صورت بدهند‌!...
خیلی خطرناک است، چون ممکن نیست که همه بتوانند سود ببرند.
حفظ صلح فقط با دادن امتیازهای متقابل، عملی است.

روژه مارتَن دوگار، خانواده‌ی تیبو، ترجمه‌ی ابوالحسن نجفی، نشر نیلوفر، ج سوم از مجموعه‌ی چهارجلدی، چ ششم: بهار ۹۳، صفحه ۱۴۷۹.

https://t.me/hezar_khom

🔃📑3⃣گزیده‌کتاب