گفت‌وگوی پایانی کتاب در واقع بیانیه‌ی فکری و اخلاقی خودِ کلیماست گفت‌وگویی میان نویسنده و منتقدی خیالی یا شاید وجدان خودش در این بخش کلیما از چرایی نوشتن در زمانه‌ی دروغ می‌گوید؛ از نویسنده‌ای که میان سکوت و خطر جز شهادت راهی ندارد. او معتقد است ادبیات زمانی معنا دارد که دروغ فراگیر شده باشد چون تنها زبانِ نوشتن است که می‌تواند حافظه‌ی حقیقت را زنده نگه دارد او از تجربه‌اش در اردوگاه نازی از سانسور دوران کمونیسم و از قربانی شدن وجدان انسانی در هر دو نظام می‌گوید. به باورش، انسان امروز در جهانی بی‌ایمان زندگی می‌کند، اما هنوز تشنه‌ی معناست. نویسنده در چنین جهانی نقش پیامبر ندارد، بلکه نقش شاهد را دارد؛ کسی که می‌نویسد تا فراموش نکنیم. این گفت‌وگو در ظاهر ساده، اما در عمق خود تفسیر اخلاقی چهار داستان پیشین است: عشق در اردوگاه، وجدان در کافه، تنهایی در خانه، و ایمان در مهِ پراگ، همه به یک معنا می‌رسند: انسان فقط زمانی انسان می‌ماند که در برابر فراموشی مقاومت کند.
«ما نمی‌نویسیم تا دنیا را تغییر دهیم؛ می‌نویسیم تا واقعیتی را که جهان می‌خواهد دفن کند، از دلِ خاک بیرون بکشیم.»
#ادمین‌پیج
https://t.me/hezar_khom
Post #8794
404
📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم 📗عشق اول من 👤ایوان کلیما عشق اول من (چهار داستان و یک گفت‌وگو) مجموعه‌ای است از چهار داستان درباره انسانِ میان عشق و گناه، ایمان و پوچی در جهان خاکستری پساجنگ و زیر فشار کمونیسم کلیما با زبانی ساده و صدایی اخلاقی از ایمانِ ازدست‌رفته و وجدانِ زخمی می‌نویسد…
- ❤ 10