📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “ز شرم در حرمِ وصل جانِ محرم سوخت فغان که تشنه‌ی ما در کنارِ زمزم سوخت…”

ز شرم در حرمِ وصل جانِ محرم سوخت
فغان که تشنه‌ی ما در کنارِ زمزم سوخت

گذشت پرتوِ رویِ تو بر بساطِ چمن
عقیقِ لاله و گل در دهانِ شبنم سوخت

بس است سوختنِ خارزارِ تهمت را،
به نور چهره چراغی که شرمِ مریم سوخت

ز حد گذشت چو باران، ز برق کم‌تر نیست
بهار و باغِ من از گریه‌ی دمادم سوخت

ز چرب‌نرمیِ بدباطنان ز راه مرو
که داغ‌های من از چشمِ نرمِ مرهم سوخت

ز انقلابِ جهان زینهار امن مباش!
که شمعِ سور، مکرّر برای ماتم سوخت

دلِ گرفته‌ی ما را به حالِ خود بگذار
که درگشودنِ این غنچه، صبح را دم سوخت!

ز چشمِ خیره‌ی تردامنان مشو ایمن
که گل به آتشِ‌سوزان‌زچشمِ‌شبنم سوخت

همان ز خنده‌ی بی‌جا به مرگِ خویش نشست؛
اگر چه برقِ فنا خان‌ومانِ عالم سوخت

همان چراغِ مرا نیست روشنی، صائب!
اگر چه از نفسِ گرمِ من دو عالم سوخت

غزلیات #صائب ؛ تصحیح محمد قهرمان، انتشارات علمی و فرهنگی ۱۳۶۴ ،
جلد2، غزل ۱۶۴۷ ، صفحه ۸۱۳

درود بر دوستانِ جان
صبحتان به مهر و نیکی🕊🍃

https://t.me/hezar_khom