📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “#فلسفه_ترس #لارس_اسوندسن #تجربه_هنر_زندگی #نشر_گمان #فصل_اول چه تجربه…”

#فلسفه_ترس
#لارس_اسوندسن
#تجربه_هنر_زندگی
#نشر_گمان
#فصل_اول

چه تجربه ای است زیستن در ترس، مگر نه؟
بردگی همین است و بس.

لودویگ ویتگنشتاین، در رساله منطقی-فلسفی می نوسید: «جهان انسان خوشبخت با جهان انسان بدبخت فرق دارد.» اگر در این صورت بندی اندکی دست ببریم، می توانیم بنویسیم: جهان انسان ایمن با جهان انسان ترس خورده فرق دارد. ژان پل سارتر بر این نکته تاکیید می ورزد: «یک احساس به کلی جهان را دگرگون می کند»

همه جا خطر ها در کمین ما هستند، در خیابان های تاریک و داخل خانه هایمان، از سوی غریبه ها یا از سوی نزدیکترین کسانمان، در دل طبیعت و در دل زندگی شهری صنعتی، در درون جسممان و از سوی نیروهای بیرونی.

به هنگان ترس با چیزی بیرون از خودمان مواجه هستیم، چیزی که خواسته ما را نفی می کند. ما در زندگی مان از این هراس داریم که چیزهای مهمی ویران یا از ما ستانده شوند، چیزهایی نظیر آزادی مان، سأن و شرفمان، سلامتی مان، مقام و مرتبت اجتماعی مان- ودر نهایت- خود زندگی مان.

آسیب پذیری و شکنندگی ما بدان معناست که پیش از آن چیزهایی که می کوشیم به دست آوریم چیزهایی هست که می خواهیم از آنها بگریزیم.
با اینهمه به هیچ‌روی بدیهی نیست که این مناسب ترین چشم انداز از زندگی بشری باشد. می توان گفت که آگاهی تمام عیار از خطر -یا دلمشغولی مدام به آن- خطری بزرگ تر از همه خطرهایی است که مارا تهدید می کنند.

صفحه ۲۳ و ۲۴

ترس مسری هم هست. اگر کسی از چیزی بترسد، احتمالا این ترس به دیگران هم سرایت می کندو آن دیگران به نوبه خود آن ترس را به کسان دیگری سرایت می دهند. چنین چیزی حتی در زمان هایی رخ می دهد که آن ترس اولیه هیچ‌مبنای عقلانی نداشته است.

صفحه۲۷

ترس از جمله دستاویزهای خیلی مهم مقامات عمومی، احزاب سیاسی، و گروه های فشار است.
در روزگاری که ایدئولوژی های کهنه دیگر آن قدرت انگیزشی شان را ندارند، ترس بدل به نیروند ترین عامل در گفتمان سیاسی شده است.
ترس راه را برای ارسال پیام های سیاسی هموار می کند و می توان با توسل به آن مخالفان را به یاداوری مدام خطر به قدرت رسیدن آنها از میدان به در کرد. بحث درباره سیاست مدرن یا کاندیداهای سیاسی غالبا مربوط به خطرهایی می شود که مردم باید بیش از همه نگرانشان باشند.

صفحه۲۹

یکی از ویژگی های تقریبا همیشگی خطرهای بالقوه ای که نسبت به آنها هشدار داده می شود، این است که چنان مطرح می شوند که گویی خطرهایی بالفعل هستند. دنیا پر است از خطرهای بالقوه.ممکن است کسی شما را هل بدهد و شما روی خط قطار بیفتید، و ممکن است شهاب سنگی روی سر شما فرو بیفتد، و ممکن است تروریستی هواپیمایی را که شما در آن نشسته اید برباید، اما دشوار بتوان پذیرفت که بهتر است زندگی روز مره مان را با احتساب رخ دادن چنین چیزهایی تنظیم کنیم. اکثر خطرهای بالقوه هرگز محقق نمی شوند و جامه عمل نمی پوشند.
همه اعصار و دوره ها ترس های خاص خودشان را داشته اند، اما ترس که چیزی را عوض نمی کند. امروزه، در این بخش از جهان که زندگی می کنیم دیگر کمتر کسی به اندازه گذشته ها از عذاب ابدی در هراس است، اما تعداد کسانی که از سرطان، تروریست و فاجعه های زیست محیطی در هراسند نسبت به گذشته ها بیشتر شده است.

صفحه ۳۱

ترس،بی تردید یکی از ابزارهای مهم برای فروش رسانه های جمعی است، و در این رسانه ها روز به روز فضای بیشتری به ترس اختصاص می یابد.

منطق رسانه های جمعی یکی از مهم ترین علت های رشد فرهنگ ترس است، اما در عین حال بدیهی است که این فرهنگ فقط به این دلیل توانسته رشد کند که ما خودمان آماده ایم به این نوع منطق میدان بدهیم. اگر از منظری طبیعی بنگریم، انسان ها موجوداتی هستند سخت در معرض خطر. ما پا به جهانی می گذاریم که تسلطی بر آن نداریم و به نظر می رسد در سرتاسر عمرمان مقهور عدم قطعیت حیاتی و زیستی هستیم. اما ترس ما با توجه به تجارب ما باید دائما رو به کاهش برود.
زندگی ما چنان امن و محافظت شده است که آنقدر وقت پیدا می کنیم که به خطرهای بالقوه فکر کنیم که به تحقیق می توان گفت هیچکدامشان در زندگی ما جامه عمل نمی پوشند.
ترس ما فرآورده جانبی یک تجمل است. اما این به هیچ‌روی از واقعیت آن نمی کاهد.

صفحه ۳۴ و ۳۵

https://t.me/hezar_khom/5230