از آنجا که سبک نوشتاری #ریموند_کارور واقع‌گرایی و ساده‌گرایی است، اغلب مواردی که در نوشته‌هایش مشاهده می‌شود روزمره‌گی‌ها و چالش‌های زندگی افراد تهی‌دست است. شخصیت‌هایی که به دلایل مختلف افسرده، شکسته و خسته از زندگی هستند. او بیانی ساده دارد و به‌خوبی آنچه را که زندگی کرده است، توانسته در داستان‌هایش نشان بدهد. در واقع کارور با داستان‌هایش نشان داد به نوع زندگی خود و به تمام شخصیت‌های داستان‌هایش وفادار مانده و فریادی برای همه‌ی آن‌ها بوده است. او فریاد طبقات محروم، انسان‌های درمانده و مستأصل و سردرگم امروزی‌ است و بدون پایان‌بندی ویژه و اسارت مخاطبینش در چارچوب ویژه و یا اشاره‌ی مشخصی، آمریکا را به تصویر می‌کشد.
برخی سبک #ریموند_کارور را #واقع‌گرایی_کثیف نام نهاده‌اند زیرا واقعیت زندگیِ زجرآور طبقات پایین جامعه را به نمایش می‌گذارند. #جبر در داستان‌هایش با زندگی شخصیت‌های امروزه بیان می‌شود؛ جبری که هیچ‌کدام از آن‌ها قدرت شکستش را ندارند. او مفهوم قهرمان را از زاویه‌ی دیگری با شخصیت‌هایش بیان می‌کند. قهرمان‌های محرومی که در جبر زندگی گرفتار شده‌اند. بدین ترتیب آنچه بیان کارور را از دیگر نویسندگان جدا می‌کند، ساده‌نویسی اوست. او زندگی افراد تهی‌دست را بدون ترس و سانسور به تصویر می‌کشد.
#مایکل_وود نیز اشاره می‌کند که شخصیت‌ها در تمام داستان‌های ریموند کارور درگیر یک مسئله‌‌ی مشترک هستند. در واقع کارور با موضوعاتی متنوع به یک معضل مشترک در شخصیت‌های داستان‌هایش اشاره دارد: یعنی یک سرگردانی، سردرگمی و افسردگی ناشی از زندگی در دنیای مکانیکی و بی‌روح، و همچنین مشکلاتی که شخصیت‌های داستانش در تنهایی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
در داستان‌های ریموند کارور #نشانه‌ها حرف اول را می‌زنند، به‌عبارتی هر کلمه‌ای با نیت مشخصی بیان می‌شود. به‌طور مثال الکل نشانه‌ای است که در داستان‌هایش تکرار می‌شود؛ چیزی که خودش بسیار تجربه کرده است. بنابراین علاوه‌بر اینکه کارور آنچه را می‌زیست و دغدغه‌ی افراد شبیه به خودش بوده را بیان می‌کند؛ می‌توان او را در زمره‌ی نویسندگان سمبلیک نیز قرار داد.
با توجه به اینکه کارور از نویسندگانی است که از #ارنست_همینگوی» تاثیر پذیرفته، #حسین_سناپور درمورد او می‌گوید: او به‌خوبی توانسته در کتاب «وقتی از عشق حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم» از شگردهای همینگوی استفاده کند؛ علاوه‌بر آن نوشته‌های کارور متاثر از چخوف و کافکا نیز است.
با وجود اینکه داستان‌های کارور همچون عمرش کوتاه بوده‌اند؛ اما چیزی از اثرگذاری آثارش کم نمی‌کند. او پنجاه سال زندگی کرد، اما فریاد هزاران انسان بوده است. کسی که در نشان دادن واقعیت زندگی روزمره به وسیله‌ی شخصیت‌هایش و نوشتن داستان‌هایی به سبک #مینیمال، منحصربه‌فرد بود.
کلام او آرام است؛ اما به‌خوبی آشوب پشت این کلام را به خواننده انتقال می‌دهد. ترس، تنهایی، سردرگمی و ناآرامی بشر امروز در کتاب‌های او بسیار مشاهده می‌شود. برای مثال در گوشه‌هایی از داستان‌هایش تصویری از زندگی زوج‌های آمریکایی را نمایش می‌دهد. زوج‌هایی با طبقات کارگر که در خانه‌های کوچک ساکن هستند و درگیر یک زندگی پوچ و بی‌اساس و یکنواخت هستند و عشق در بین آن‌ها گم شده است. آمریکا در دید کارور، کشوری در مِه و گم‌گشتگی است.

https://t.me/hezar_khom