تحت تاثیر این خیال گفتم: ای کاش دانشمندان و مخترعین می توانستند دستگاهی بسازند که خاطرات شیرین زندگی انسان را عینا به همان صورت خود ضبط کند، مثل بوی عطر که هر وقت انسان آرزو کرد؛ بردارد و ببوید. آنوقت چه خوب بود!
مصاحب من پس از یک لحظه سکوت پرسید: مثلا چه نوع خاطراتی را شما می خواستید در آن حفظ کنید و بعد به سراغش بروید؟
بی تأمل گفتم: درست نمی دانم، در زندگانی انسان بعضی مواقع دقایقی پیش می آید که حیف است آن ها را به زودی فراموش کرد...سخنم را برید: مثلا کدام دقایق؟
بدون اینکه بفهمم چه می گویم اضافه کردم: مثلا این دقایق...! هیچ وقت دلم نمی خواهد آن ها را از یاد ببرم .
نگاهی به من انداخت: از چه چیز این دقایق خوشتان آمده؛ از آسمان و دریا و طبیعت یا اتومبیل رانی من؟
ساکت ماندم، قلبم بی اختیار شروع به تپیدن کرد ...


#ربه_کا
#دافنه_دوموریه
https://t.me/hezar_khom