شعر دکتر امین پور از ساده ترین و صمیمی ترین شعرهای معاصر و از زیباترین نمونه های تلاش شاعران جوان آن دوره، در به تصویر کشیدن زخم و درد، در عرصه های مختلف زندگی مردم است. زنده یاد امین پور در عین نوگرایی و توجه به شعر نیما و پیروانش و حتی طبع آزمایی در قالب شعر سپید پیوندی محکم با قالب های سنتـی شـعر فارسی مانند رباعی و غزل داشت. به گفتۀ یکی از صاحب نظران او هرچند «در آثار نیمایی و سپید به شدت نوجویی و ابداع را پیشه خود ساخته است اما در آثار کلاسیک حلقۀ تأثیرپذیری از آثار قدما را چون دیگران به گردن انداخته و با استفادۀ حساب شده از صنایع بدیعی، سعی در ساخت غزل به شیوۀ قدما دارد. (خو محمدی خیر آبادی، ۱۳۸۴ : ۱۸۸)
امین پور با درکی عمیق از مفاهیم زیبایی شناسی شعر که نتیجۀ سال‌ها تجربۀ عملی ونظری او در هر دو حوزۀ کلاسیک و نو بود؛ سطح غزل معاصر را تعالی بخشید و دغدغه های خاص مذهبی و اجتماعی خود را درونمایۀ آثاری قرار داد که ساختار فنی آنها حاکی از تسلط خود آگاه و یا ناخودآگاه شاعر بر مبانی زیبایی شناسی است.

https://t.me/hezar_khom