‍ ‍ به بهانهٔ ۱۷ آوریل، سالگرد درگذشت #گابریل_گارسیا_مارکز.
دکلمه زیبای نامه خداحافظی مارکز با صدای بی‌نظیر و جاودانه #نصرالله_مدقالچی


اگر خداوند فقط لحظه‌ای از یاد می‌برد که عروسکی پارچه‌ای بیش نیستم و قطعه‌ای از زندگی به من هدیه می‏داد، شاید نمی‌گفتم همه‏ آنچه که می‏‌اندیشیدم و همه‏ گفته‌هایم.
اشیاء را دوست می‌داشتم نه به سبب قیمت‏شان که معنایشان!
رؤیا را به خواب ترجیح می‌دادم، زیرا فهمیده‌ام به ازای هر دقیقه چشم به هم گذاشتن ۶۰ ثانیه نور از دست می‏‌دهی!
راه می‌رفتم آنگاه که دیگران می‌‏ایستادند.
بیدار می‌ماندم به گاه خوابِ آن‏ها و گوش می‌دادم وقتی که در سخنند و چقدر از خوردن یک بستنی لذّت می‌بردم!
اگر خداوند فقط تکه‌ای از زندگی به من می‌بخشید، ساده لباس می‌پوشیدم!
عریان یله می‌شدم زیر نور آفتاب. نه فقط جسمم، بلکه روحم را عریان می‌کردم.
اگر مرا قلبی بود تنفرم را می‌نوشتم روی یخ و چشم می‌دوختم به حضور آفتاب.
نه فقط با خیال ونگوک شعری از بِنِدِتّی را روی ستاره‏ ها نقش می‌زدم، بلکه ترانه‌ای از "سِرات" شباهنگی می‏شد که برای ماه می‌خواندم!
اشک به پای گل‏های سرخ می‌ریختم تا درد ناشی از خارهایشان را درک کنم و همچنین سرخی بوسه بر گلبرگ‏هایشان.
الهی اگر تکه‌ای زندگی از آنِ من بود برای بیان احساسم به دیگران یک روز هم تأخیر نمی‌کردم.
برای گفتن این حقیقت به مردم که «دوستشان دارم» و برای شوق شیدایی، انسان را قانع می‌کردم که چه اشتباه بزرگی‏ست "گریز از عشق به علت پیری". حال آن که پیر می‌شوند وقتی عشق نمی‌ورزند!
به یک کودک بال می‌بخشیدم بی آنکه در چگونگی پروازش دخالت کنم.
به سالمندان می‌آموختم که مرگ با فراموشی می‌آید نه پیری!

ای انسان‏ها چقدر از شما آموخته‌ام. آموخته‌ام که همه می‌خواهند به قله برسند حال آن که لذت حقیقی در بالا رفتن از کوه نهفته است.
آموخته‌ام زمانی که کودک برای اولین بار انگشت پدر را می‌گیرد او را اسیر خود می‌کند تا همیشه.
آموخته‌ام که یک انسان فقط زمانی حق دارد به همنوعش از بالا نگاه کند که دست یاری به سویش دراز کرده باشد.
چه بسیار چیزها از شما آموخته‌ام، ولی افسوس که هیچکدام به کار نمی‌آید وقتی که در یک تابوت آرام می‌گیرم تا به همت شانه‌های پر مهر شما به خانه تنهایی‌ام بروم...
همیشه آنچه را بگو که احساس می‌کنی و عمل کن به آنچه می‌اندیشی.
آه! که اگر بدانم امروز آخِرین بار خواهد بود که تو را خفته می‌بینم با تمام وجود در آغوش می‌گرفتمت و خداوند را به خاطر اینکه توانسته‌ام نگهبان روحت باشم شکر می‌گفتم.
اگر بدانم امروز آخرین بار خواهد بود که تو را در حال خروج از خانه می‌بینم، به آغوش می‌کشیدمت.
فقط برای آنکه اندکی بیشتر بمانی، صدایت می‌زدم.
آه! اگر بدانم امروز آخرین بار خواهد بود که صدایت را می‌شنوم، فرد فردِ کلماتت را ضبط می‌کردم تا بی‏نهایت ‏بار بشنومشان!
آه! که اگر بدانم این آخرین بار است که می‌بینمت، فقط یک چیز می‌گفتم: "دوستت دارم..." بی آنکه ابلهانه بپندارم تو خود می‌دانی.
همیشه یک فردایی هست و زندگی برای بهترین کارها فرصتی به ما می‌دهد، اما اگر اشتباه کنم و امروز همه‏ آن چیزی باشد که از عمر برای من مانده، فقط می‌خواهم به تو یک چیز بگویم: "دوستت دارم"، تا هیچ‏گاه از یاد نبری!
فردا برای هیچکس تضمین نشده است، پیر یا جوان.
شاید امروز آخرین باری باشد که کسانی را می‌بینی که دوستشان داری، پس زمان از کف مده! عمل کن! همین امروز، شاید فردا هیچوقت نیاید و تو بی‏ شک تأسف روزی را خواهی خورد که فرصت داشتی برای یک لبخند، یک آغوش... اما مشغولیت‏های زندگی تو را از برآوردن آخرین خواسته‏ آنها بازداشتند.
دوستانت را حفظ کن و نیازت را به آن‏ها مدام در گوششان زمزمه کن!
مهربانانه دوستشان داشته باش!
زمان را برای گفتن یک "متأسفم"، "مرا ببخش"، "متشکّرم" و دیگر مِهرواژه‌هایی که می‌دانی از دست مده!
هیچکس تو را به خاطر افکار پنهانت به یاد نمی‌آورد!
پس از خداوند، خِرد و توانایی بیان احساساتت را طلب کن تا دوستانت بدانند حضورشان تا چه حد برای تو عزیز است...