ویکتور هوگو، نویسنده معروف فرانسوی و خالق رمان «بینوایان» یکی از نویسندگان و شاعرانی است که به مکتب رمانتیسم گرایش داشت. او که در فضای رمانتیسم فرانسوی نفس می‌کشید، متأثر از این فضا به خلق آثاری دست زد که از جمله آن‌ها می‌توان به درام «کرامول» اشاره کرد. در واقع هوگو در سال ۱۸۲۷م با خلق این درام و نگارش مقدمهٔ آن پیشرو مکتب رمانتیسم گردید. او در این مقدمه، که به منزله «مرامنامه مکتب رمانتیسم» است نوشت: «بشر در طول حیات خود، پیوسته یک نوع تمدن و یک نوع جامعه نداشته است». بشریت مانند هر یک از واحدهای خود یعنی انسان‌ها، بزرگ شده، بالیده، بالغ شده و آنگاه به پیری پرعظمت خود رسیده است. پیش از دورانی که جامعه امروز آن را عهد عتیق می‌خواند دوره‌ای بوده که «عهد افسانه» نام داشت و بهتر بود «عصر آغازین» خوانده شود. از آنجا که شعر آینه اندیشه‌های آدمی است این سه دوره، عهد آغازین، عهد عتیق و عهدجدید را طی کرده است. اشعار غنایی زاییده عهد آغازین است و خاستگاه اشعار حماسی، عهد عتیق، و درام پروردهٔ عهد جدید است. نغمه و غنا، ابدیت را ساز می‌کند. ماهیت غنا طبیعی بودن، ویژگی دومی (حماسه)، سادگی، و صنعت سومی (درام)، حقیقی بودن است. قهرمانان حماسه ها، پهلوانان غول صنعتی، چون آشیل پرومته و آگاممنون بودند. و قهرمانان درام نیز جزء انسان‌های عادی نیستند کسانی چون هاملت، مکبت، اتللو و...». هوگو معتقد بود هر آنچه در طبیعت است، به هنر تعلق دارد. ویکتور هوگو تا سال مرگ خود یعنی ۱۸۸۵م به نوشتن و شعر گفتن ادامه داد اما از سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۴م به سبب مرگ دخترش سکوت کرد با این حال همین که در سال ۱۸۵۵م دوباره به کار ادب مشغول شد، اطراف خود را خالی یافت و اثری از دوستان و همراهان رمانتیک سابق خود ندید.  از سال ۱۸۴۰م به بعد دیوارهای کاخ رمانتیسم رو به ویرانی گذاشت. با این حال هوگو که اقبال رمانیسمی فرسوده را تا آخرین دههٔ قرن ادامه داد، موفق شد معنایی عمیق و بُعدی اخلاقی به این نهضت بدهد؛ آنچه در روزگار شدت رمانتیسم نیز این همه آشکار نبود.

https://t.me/hezar_khom