انسان هميشه به دوستدارانش چيزهاى زيادى هديه مى كند و تو ارزشمندترينِ همه‌ی اينها را به من هديه كردى؛ " فقدان "
نمى‌توانستم به راحتى از تو بگذرم. حتى در زمانى كه مى‌ديدمت، برايت دلتنگ مى‌شدم. خانه‌ی ذهن من، خانه‌ی دل من، قفل شده بود و تو اين قفل‌ها را شكستى و هوا به درون پاشيد.
هواى سرد و نيز هواى گرم و آتشين و تمامِ روشنى‌ها...
و اين گوهريست كه تو براى من به يادگار گذاشتى، گوهرى كه هميشه جاودان است ...
فراتر از بودن
كريستين بوبن
Post #267
133
