📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “🖇 براده های الماس از رومن رولان جرأت کنید راست و حقیقی باشید. جرأت کن…”

🖇 براده های الماس از رومن رولان

جرأت کنید راست و حقیقی باشید. جرأت کنید زشت باشید!
اگر موسیقی بد را دوست دارید، رک و راست بگویید. خود را همان که هستید نشان بدهید. این بزکِ تهوع انگیز دورویی و دو پهلویی را از چهره روح خود بزدایید، و با آب فراوان بشوئید.

و چه خوب بود که آدمی می‌توانست وقتی درد و مصیبتی دارد ماهها بخوابد و چندین ماه بعد آسوده و تازه نفس از خواب برخیزد. اما هیچ کس نمی‌تواند چنین کاری بکند؛ و باید بیدار ماند و درد کشید و با دردهای خود کنار آمد.

بیشتر مردم در حقیقت در بیست یا سی سالگی می‌میرند! اگرچه به ظاهر زنده می‌مانند اما دیگر چیزی یاد نمی‌گیرند و انعکاسی از گذشته‌ی خود می‌شوند و در سال‌های بعدی خودشان را تکرار می‌کنند و ماشین وار آن چه را که می کنند و ماشین وار آن چه را که بیش از بیست یا سی سال یاد گرفته‌اند، ناشیانه و به شکلی بدتر به نمایش در می‌آورند!

هر نژادی، هر هنری، ریاکاری خاصی دارد.
خوراک این جهان اندکی حقیقت است و بسیاری دروغ .روح آدمی ناتوان است و تاب حقیقت ندارد؛ دین او اخلاق او، سیاست او، شاعران و هنرمندان او باید آن را در لفافه‌ای از دروغ ها با روح هر نژادی سازگاری دارد، و در هر یک متفاوت است؛ و همان است که سبب می‌شود ملت‌ها اینقدر به دشواری یکدیگر را بفهمند و این‌قدر به آسانی همدیگر را تحقیر کنند. حقیقت نزد همه یکی است، ولی هر ملتی دروغهای خاص خود را دارد که بدان نام ایده‌آلیسم می‌نهد.

هر کس از هنگام زادن تا مرگ آن را با هوا نفس می‌کشد، و این دیگر برایش یکی از شرایط زندگی شده است؛ تنها چند نابغه می‌توانند از پس بحران‌های شیرمردانه _ بحرانهایی که در طی آن خود را در جهانِ آزادِ اندیشه ی خویش تنها می‌بینند _ از چنگ آن رهایی یابند؟

راستی که رؤیا چه حرارتی به زندگی آدم می‌بخشد. زندگی آن نیست که با چشم می‌بینیم و با خردِ خود آن را محک می‌زنیم، زندگی آن است که در رؤیاهای خود به آن جان می‌بخشیم. زندگی عشق است.

کسانی که همدیگر را دوست دارند
بی‌آنکه خود متوجه باشند
به قالب و اندازه همدیگر درمی‌آیند.

امیدوار باش؛
تا وقتی چشمی هست که با تو اشک میریزد،
می‌توان رنج زندگی را تحمل کرد ...

دوست داشتن به دو گونه است.
نوع اول آن است که آدمی همه وجودش را به دوست میسپارد.
و نوع دوم آن است که ما تنها قسمتی از وجود خودمان را که چندان برایمان ارزش و اهمیت ندارد, به دوست وا میگذاریم.

راستی و یک‌رویی موهبتی است که به اندازه ی هوش و زیبایی نادر است
و بی‌انصافی است که انسان آن را از همه کس طلب کند.

حرف نزدن دلهره ای بود.
و حرف زدن و درست فهمیده نشدن,
دلهره ای دیگر...!

تنها بود و تنها،
که تنهایی چه سعادت بزرگی است، و چه سعادت بزرگی است رها شدن از قید و بند، و رها شدن از خاطرات عذاب آور، و رها شدن از توهمات، و چه سعادت بزرگی است زندگی کردن و مغلوب زندگی نشدن و بر آن غلبه کردن.

راستی که رؤیا چه حرارتی به زندگی آدم می‌بخشد. زندگی آن نیست که با چشم می‌بینیم و با خردِ خود آن را محک می‌زنیم، زندگی آن است که در رؤیاهای خود به آن جان می‌بخشیم. زندگی عشق است.

هیچ‌کس کامل نیست، خوشبختی در آن است که انسان حد خود را بشناسد و آن را دوست بدارد.

#ژان_کریستف
#رومن_رولان
#م_به_آذین

https://t.me/hezar_khom