🔃 5⃣6⃣

راه درست، خط مستقیم همین است؛ نوبت "چگونگی" بعد خواهد آمد، بعد از آنکه به مقصود دست یافتیم.
اگر برای به راه افتادن منتظر آن باشیم که کار "چگونگی" آماده شده باشد، روز و بلکه زندگی خواهد گذشت! تو همواره برو، "چگونگی" سرانجام خود را به ما خواهد رساند...

صفحه ۱۶۲۶

آنت می بایست رنج ها ببیند و تلاش ها بکند تا پس از شکست های مکرر به پذیرش واقعیت برسد.

صفحه ١٦٢٧

آنچه هست، چنان که هست. هر گاه خوب است جز این نیست که از آن لذت ببریم. هر گاه بد است، بکوشیم که خوبش کنیم.
در هر دو حال جای آن نیست که چشم ببندیم. دیدن همیشه جالب است، حتی اگر آنچه می بینیم در خود ما جریان دارد، به ویژه در خود ما. شخص در آن حال هم تماشاگر است و هم تماشا.

دستگاه های زندگی از قوانین روشنی پیروی می کرد. جای شورش بر ضد قوانین نیست، هر ماشینی از قوانین خود پیروی می کند. راه بردن ماشین را باید آموخت. تن من، زندگی من، اتومبیل من است...

چه تفریحی است زیستن!
چه شادی که انسان در بامداد خنک بر جاده ی سفید با اتومبیل تازه و رخشان خود که هنوز ذره ای خاک در چرخ و دنده های ظریفش ننشسته است و مانند پرنده می پرد و از کمترین فشار دست فرمان می برد، به راه بیفتد...

صفحه ١٦٢٨

آنجا که اراده از اندیشه ای پر تخیل مایه می گیرد که مصمم است آنچه را که کم دارد بسازد، هرگز پر دیر نیست...

صفحه ١٦٢٩

دوست داشتن کس همیشه به معنای خواستن خیر و خوبی او نیست، بلکه خواستن آن خوبی است که ما خود می خواهیم.

صفحه ١٦٣٣

ما حق قضاوت نداریم. هر کدام از ما برای خودش شادی ها، رنج ها، دیوانگی ها و عاقلی هایی دارد. هر کسی بار خودش، این به خودش مربوط است نه به کس دیگر. دیگران از سرک کشیدن آن ممنوع اند...

صفحه ١٦٣٤

اگر کسانی که ما دوست می داریم رنج برده اند، مرتکب اشتباه شده اند، بر ماست که باز بیشتر بر آنها دل بسوزانیم و دوستشان داشته باشیم.
و اگر ما بی آنکه خودمان خواسته باشیم بر اسرارشان آگاه شده ایم، از آن پوزش بخواهیم.

صفحه ١٦٣۴

هر کسی خود داند و نهانخانه ی بازیچه های محقرش؛ یادها و خاطره ها!
انسان اگر آن را حتی با نزدیک ترین کسان خود در میان نهد خواهد مرد؛ این آخرین انگیزه ی زندگی اوست...

موجودات بی چاره ای هستند که در سن بازنشستگی، وقتی که داربست عاداتی که زندگی شان بر آن تکیه داشت برداشته می شود، مانند آوار فرو می ریزند.

صفحه ١٦٣٩

من با این روز کوچک زیبا که پروازکنان به درون می آید، چشمم را نوازش می دهم...

صفحه ١٦٤٠

سیلوی دیگر پا در کلیسا نمی نهاد. کلیسایش اکنون دبستانش بود و با بی دینی گستاخانه لاف می زد که او از جسم خود بیش از آن به بچه هایش می دهد که بخورند، تا خدا از نان عشاء ربانی...

صفحه ١٦٤١

وحشتناک است که قطار به راه افتاده باشد و ما بهترین چیزمان را بر سکوی راه آهن جا گذاشته باشیم، کیسه ی پول را برداشته، زندگی را فراموش کرده باشیم...

صفحه ١٦٤٥

خدایا، خدایا! تو در نهفته ترین ته توی من که هیچ نگاهی، حتی نگاه من از آن پرده برنگرفته است وارد می شوی و سراسر هستی من همچون تاری که از خواب سراسر یک زندگی بیدار شده باشد، زیر انگشت تو به لرزه درآمده است...

صفحه ١٦٤٧
#جان_شيفته
#رومن_رولان
https://t.me/hezar_khom

🔃