🔃 5⃣4⃣

آنجا که می دانی آن راه سربالایی که رفته ای در پای چه سنگی گسیخته می شود، چگونه باز آن نفس را در خود می یابی که آن را برای بار دوم بپیمایی؟

صفحه ۱۵۸۳

هنر و ایمان، اندیشه ی ناب و نیز طبیعت همچون سایه ی یک جنگل بزرگند، و چشمه ای که جان خسته بدان جا می آید تا بیاساید و سیراب شود.
ولی هیچ کس حق ندارد که خود را در آن زندانی کند. زندگی آنجاست که رنج و درد آدمیان و نبردشان در آنجاست، زیر آفتاب و بادهای تند...

صفحه ۱۵۹۳

ماتم، مردم را به هم نزدیک نمی کند، جداشان می سازد. هیچ کس نیست که با او بتوان از مرده ی خود سخن گفت، مانند اژدها بر گنج، شخص روی آن می نشیند، آن را میان چنگال های خود می گیرد، به شکم خود می چسباند و گوشت تن خود را با خاطره های خود شخم می زند. هیچ چیز از آن را نمی خواهد به دیگران وام دهد...

صفحه ۱۵۹۴

کاری که جرات کردنش را به خودمان می دهیم، جرات گفتتنش را هم باید به خودمان بدهیم.

صفحه ۱۵۹۸

راست روبه روی خود رفتن بی آنکه سر برگردانند، خوب چیزی است آن هم وقتی که انسان هنوز به سی سالگی نرسیده است.

فراموشی بی رحم و دل سوز، که باعث می شود انسان بمیرد و از نو زنده شود.

صفحه ۱۶۰۳
#جان_شيفته
#رومن_رولان

https://t.me/hezar_khom

🔃