🔃 4⃣8⃣

انسان تنها پس از دانا نبودن، دانایی را یاد می گیرد.

صفحه ١٣٥١

ایمانی که آسیا به مارک نشان می داد ناگزیرش می کرد که خود را شایسته ی آسیا کند، انتظارش را به ناکامی نکشاند، پیشاپیش او برود و تا پایان برود.

صفحه ١٣٥٢

هر زندگی که در جنبش و تکاپو است از روی قربانیان است که گام برمی دارد. هیچ جامعه ای به راستی تازه ای بنا نمی شود مگر بر ویرانه های آن که پیش از آن بوده است. و این ویرانه ها سنگ نیستند، پیکرهایی هستند که خون در آن روان است..

صفحه ١٣٥٤

در هر روزگاری، کسانی که بیش از همه با توده ی مردم به حقارت رفتار کرده و با آنان سخت تر از همه بوده اند، همان کسانی بوده اند که از میان مردم برخاسته، به برکت نرم استخوانی یا نیروی پنجه هاشان بالا آمده اند.

صفحه ١٣٥٥

آنچه موثر می افتد گفتار نیست، تنها سرمش عمل است.

در این زن لبریز از شیره ی زندگی، همه چیز عمل بود حتی عشق. آسیا درختی بود که رو به آفتاب داشت، رو به زندگی پویان، رو به موج روز...

صفحه ١٣٥٦

او(مارک) یک مرد بود ولی اینکه او برای آن دو زن(آنت و آسیا) و برای خود بخواهد، مسئله را به هیچ رو ساده تر نمی کرد. هر یک از آن سه تن قانونی برای خود داشت. چگونه می بایست سازش زیبای این سه نوت را پیدا کرد تا هماهنگی کاملشان تحقق پذیرد؟

صفحه ١٣٥٧

در سیاست، پیش از دست زدن به عمل، گوش دادن بهتر از حرف زدن است...

سیاست به دولت ها آموخته بود که از مفاسد شرم آوری که در شکمبه ی بسیار مردم درستکار خوابیده است بهره گیری کنند، چه اینان به از این چیزی نمی خواهند که آن مفاسد را در خود پرورش دهند یا خود به وسیله ی آنها به نوایی برسند. استعدادشان برای خیانت و جاسوسی و لو دادن، با گشاده دستی پرورش داده می شد.

صفحه ١٣٦۳

زن حتی بهترین آن، غالبا نهانخانه های تاریکی در دل دارد، یک سنگدلی نفوذناپذیر، کینه هایی که نزد خود بدان اعتراف نمی کند تا ناگزیر از بحث درباره اش نباشد.

در بسا دل ها که از جنایت به وحشت می افتند، جنایتی هست که بر خود آگاهی ندارند.
و بهترین و بخشنده ترین کسان، کم تر از همه مایه ی ترس نیستند. آنان کینه نمی ورزند، نابود می کند. کینه به از این نابود کردن با آرامش خاطر است.

صفحه ١٣٦٦

اراده ی من آن چیزی است که باید بشود، آنچه باید بشود خواهد شد.
جریان رودخانه می بردمان، ما کاری جز این نداریم که سکان کرجی را نگه داریم. سکان و کرجی و جریان آب همه منم، آنچه اراده ی رودخانه است همان باشد...

صفحه ١٣٦٧

رنج هر روز برای همان روز بس است...

هنگامی که از بد حادثه، ماشین تن موقتاً بی حرکت می ماند، اندیشه مانند سنجابی که درون چرخ زندانی کرده باشند همچنان می چرخد و خود را باز عقب تر می یابد.

وقتی که انسان یک چند از دنبال کردن علم باز ایستد، علم با چنان آهنگی پیش می رود که شخص از نفس می افتد و بدان نمی رسد.

صفحه ١٣٦٩

عقاید برای این گیج و گول های ایده آلیست است، این پیاده ها که بر صفحه ی شطرنج به حرکتشان درمی آورند.

صفحه ١٣٧٢

کدام زن هرگز می تواند زخم هایی را که بر غرور یا بر قلبش وارد آمده است از یاد ببرد؟ 🥺

صفحه ١٣٧٣

زندگی یک رویاست... شاید! ولی زندگی چنان رویایی است که در آن، نان تا به دستش نیاورده باشی به دهانت نمی آید.

صفحه ١٣٧٥
#جان_شيفته
#رومن_رولان

https://t.me/hezar_khom

🔃