🔃 4⃣0⃣

آسیا دیگر نمی خواست باز خود را پای بند پندار کند. و چون این بار به راستی دوست می داشت، تنها نگران خود نبود، نگران او بود و آن بدی که در حقش خواهد کرد. زیرا آسیا می دانست مردی که او را بگیرد همراه تن او، روحش را نیز می گرفت، روح شکنجه دیده، روح درهم کوفته، روح گرسنه با پاهای مانده و سوزان که آماده است تا نفس واپسین راه برود.
آری مردی که او را بگیرد، گذشته را می گرفت، آینده را می گرفت و این بار بس گرانی بود...

صفحه ١١٧٣

مارک خود را تسلیم می کرد، به گمان آنکه دیگر این زن را می شناسد. اما هیچ چیز از او نمی دانست، نه چیزی از زندگی اش، نه چیزی از زخم ها و اثرهای نازدودنی که گذشته بر آن به جا گذاشته بود، نه چیزی از رسوب روح در ته لجن، نه چیزی از ته تو های او ...

مهمیز عشق تا فراسوی وجدان می رود ولی درست هما است که عشق کور است. لمس می کند، می گیرد اما نمی تواند بگوید چه چیزی را گرفته است، هیچ چیز نمی بیند.

صفحه ۱۱۷۴

📍معنی لغت مهمیز در فرهنگ فارسی معین:
آلتی فلزی که بر پاشنهء چکمه می بندند و هنگام سواری بر تهیگاه اسب می زنند.

سرنوشت ما، سرنوشت جان هایی که می باید راه درازی بپیمایند. سرنوشت زن هایی که حق ندارند پیش از گذشتن از این تقدیس سه گانه: عشق و نومیدی و ننگ، به مرگ دست یابند.

شیرینی فرساینده ی زندگی که غالبا پیش درآمد ضربه ی زمخت پایان است...

صفحه ۱۱۷۹

در دل این توده که تا دیروز هنوز نیکخواه و نالان بود، چه انبوه رنجش ها و کینه ها لخته شده است.

صفحه ۱۱۸۰

آسیا: انسان گرسنه است ولی تنها گرسنه ی تن نه. این گرسنگی را می توان فریب داد ولی گرسنگی دیگری هست که نمی توان فریب داد و فریب هم نمی خورد. من گرسنه ی حقیقت هستم، گرسنه ی پاکیزگی هستم...

صفحه ١١٨٧

من و شما، ما اگر با زندگی در لانه اش نجنگیده و تکه هایی از پوستمان را در چنگش به جا نگذاشته باشیم آدمی نیستیم. باید، باید از روی پلیدی و از روی خار گذشت.

صفحه ۱۱۸۸

من هم گل و لایی را که پاهایم از آن گذشته اند به یاد دارم. من خودم را با آن که بوده ام همبسته می دانم.
و من آن کسانی را دوست ندارم که وقتی که تصویر مزاحم کسی که بوده اند در برابرشان سر برمی دارد، می گویند: من این شخص را نمی شناسم.

صفحه ١١٩٠

مردها می خواهند که ما جان های کهنه مان را همچنان در حال پوسیدگی، زیر پوست خود نگه داریم. جان هایی که به تدریج که نو گشته ایم از خود دور انداخته ایم. مردها از فهم این نيرو که در ماست و وظیفه ی ماست، یعنی جاودانه از نوجوان شدن عاجزند.

"زن دمدمی مزاج است." این است آنچه مردها درباره ی ما می گویند. نمی فهمند که در یک زن حقیقی، آنچه حقیقی است تغییر نمی کند. هیچ چیز از آنچه بر ما گذشته است اگر به زندگی مان خوراک داده باشد نابود نمی شود، از آن پس بخشی از خون ماست و ما جز آنچه بی فایده است و ناپاک است چیزی را از خود دفع نمی کنیم.

صفحه ١١٩١

آسیا: آنچه شما به من داده اید هیچ کس به من نداده است. منظورم عشق نیست، خیلی بیش از آن؛ اعتماد.
شما باور کرده اید و آیا نتیجه را می دانید؟ شما ایمانم را به من باز داده اید، اگر بتوان گفت که هرگز آن را داشته ام... من اکنون ایمان دارم، ایمان به خودم. ممنونم، از نو زنده می شوم...

عهد و پیمان کسی که نمی داند تا چه اندازه از عهده برمی آید بیهوده است...

صفحه ١١٩٢
#جان_شيفته
#رومن_رولان


https://t.me/hezar_khom

🔃