🔃 3⃣7⃣

روش، دختر عجیب یک زندگی خاص خود داشت که هیچ کس را بدان راه نمی داد. و آن جهش همدردی که یک شب او را به مارک نزدیک کرده بود، دروازه ی هیچ موقعیت ممتازی را به روی این یک نمی گشود‌. برای روش هیچ لذتی ارزش استقلال را نداشت.

صفحه ٩٨٧


آنت به رغم همه ی ناملایمات از زیستن در رنج نبود. همچنان که سال عمرش فزون تر می شد دلبستگیش به زندگی فزونی می یافت.
ناجوری اوضاع، حوادث پیش بینی نشده، حتی مصیبت ها و بی اعتمادی به فردای خود بر مزه ی زندگی می افزود. چنین غذایی سخت اشتهاآورتر از غذاهای بی مزه ی جوانیش بود، آن زندگی بورژوایی فرانسه در سال های میان ١٩٠٠..

صفحه ١٠٠٤

مارک درصدد برمی آمد که بهترین روشنفکرانی که می شناخت از پس باروی کتاب هاشان بیرون بکشد، و وقتی که می خواست وادارشان به عمل کند شرمنده درمی یافت که سخت ترین داوری ها درباره ی جنس روشنفکر هنوز آن اندازه که می باید سخت نیست.
تقریبا همه شان استعدادو بسیاریشان فرصت آن را داشتند که روشن تر و دورتر از دیگران ببینند.

توده ی مردم آماده بودند که با حق شناسی پشت سر یک رهبر بی غرض به راه بیفتند ولی نان از هیچ چیز بدان اندازه نمی ترسیدند که ارتشی بس مصمم در پی خود داشته باشند که آنها را به پیش براند و کار به دستشان بدهد.
وانمود می کردند که در جهت دیگری نگاه می کنند: "من چیزی ندیده ام..."
قصورشان که به انگیزه ی ترس از مسئولیت بود، سر به پستی می زد.

پاریس همه ی درجات روسپیگری روشنفکرانه را در پیش چشم می نهاد. از فاحشه خانه ی حقه بازان روزنامه ها گرفته که پول با گشاده دستی بدیشان داده می شد تا بخش عمده ی مردم را که دیرپسند نبودند با دروغ های کثیف مسموم کنند، تا روسپیان بزرگ فرهنگستان ها و سالن های ادبی که ویروس "انقیاد آزادانه" ولی نه رایگان خود را با ویروس فلح کلی خویش، هنرمندانه ترشح می کردند.
ماموریت ناگفته شان روی هم آن بود که مردم را از فعالیت عملی روی گردان کنند و در راه این هدف، همه چیز به کار می آمد، حتی اندیشه، حتی خود عمل.

صفحه ١٠٠٦

سنگ پرتاب شده حتی از سطحی که از آن آغاز حرکت کرده است، فروتر می افتد.

محافظه کاران و میهن پرستان افراطی تنها کسانی بودند که درس جنگ را می پذیرفتند و آن را به کار می بستند.

صفحه ١٠٠٩

جامعه به اندازه ی کافی نمی داند که این بلوغ ارضا نشده ی اراده به همان اندازه خطرناک است که بلوغ ارضا نشده ی جنسی.
یک ملت تندرست همیشه نیاز به هدفی برای تلاش های خود دارد. اگر هدف شریفی به وی ندهند، هدف رذیلانه ای در پیش خواهد گرفت. جنایت بهتر از خلاء تهوع انگیز یک زندگی است که بارور نشده خشک می گردد.

صفحات ١٠٠٩ و ١٠١٠

از آن جوانان که ما شناخته ایم، بسیاری از آن رو تند و تیز به سوی جنگ شتافتند که از ملال خواری زا بگریزند.

صفحه ١٠١٠

چه بخواهم چه نخواهم، من در این زندگی پا نهاده ام. او مرا به میان کارزار انداخت، من تسلیم نمی شوم...

زرداب تلخ به همه ی غذاها درآمیخته است، و این مانع از خوردن نیست. باید خورد، من زندگی را نقد می گیرم، چاره ی دیگری ندارم...

صفحه ١٠١١

آنکه بخواهد روی آینده بنا کند، مثل آن است که ساختمان را از سقف آغاز کند.

صفحه١٠١٢

خورش ها همه به یک اندازه خوشمزه نیست ولی هر آنچه سیرم کند، من بدان خرسندم. گرسنه ام...

صفحه ١٠١٥

او دیگر شرایط خود را به زندگی تحمیل نمی کرد. ناچار بود به شرایطی که زندگی در برابرش می گذاشت گردن نهد. و تازه می بایست بسیار خوش وقت باشد که زندگی شرایطی در پیش او بگذارد زیرا زندگی در غم کشتی کشستگان خود نیست.

صفحه ١٠١٧

دنیا قفسی است پر از بوزینه. ما در این قفس زاده شده ایم، نمی توانیم از آن بگریزیم. این ها، شکلک هاشان سراسر چیز تازه ای نیست که مرا به وحشت بیندازند.

آنت اگر حوا می بود در چيدن سیب از درخت تردید روا نمی داشت.

آنکه خطر نمی کند هیچ چیز ندارد، هیچ چیز نیست...

آنت می دانست که موقعیتش در اداره ی روزنامه آن نخواهد بود که برایش معین کنند، بلکه آنچه خود از همان دقیقه ی نخست برای خویش معین خواهد کرد.

صفحه ١٠٢٠
#جان_شيفته_جلد_سوم
#رومن_رولان

https://t.me/hezar_khom

🔃