🔃 3⃣4⃣

درست به همان دلیل که شخص بدبخت است، باید بخواهد که دیگران بدبخت نباشند...

اورسول: خانم، شما مسیحی هستید؟
آنت: نه
اورسول گویی از پا درآمد: اوه خدای من! پس در این صورت نخواهید توانست درکم کنید.
آنت: دخترم، برای درک کردن و دوست داشتن آنچه انسانی است احتیاجی به مسیحی بودن نیست.
اورسول: این کافی نیست. بدی هم انسانی است. هیچ چیز جز خون مسیح نمی تواند شفاعتشان بکند.
آنت: یا خون خود ما. خون هر کسی از زن و مرد که خودش را فدای دیگران می کند.
اورسول: در صورتی که به نام مسیح باشد.
آنت: نام چه اهمیتی دارد؟ قلب از این حد و مرز فراتر می رود.
اورسول: نه، هیچ چیز از خدا فراتر نمی رود. خوبی همه در اوست.
آنت: پس همان خوبی کافی است.

صفحه ۷۷۷

اورسول: خانم به من بگویید که شما هم به خدا ایمان دارید.
آنت: دخترم، من عمل می کنم. احتیاج به ایمان ندارم.
اورسول: عمل کردن، ایمان داشتن است.
آنت: شاید، این شیوه ی ایمان داشتن من است.
اورسول: عمل اگر نور مسیح بر آن نتابد، همیشه در خطر آن است که یا خطا باشد یا جنایت.
آنت: به نظرتان در این چهار ساله(اشاره به جنگ) مسیح کافی بوده است تا کسانی را که به او ایمان دارند از خطا و جنایت باز دارد؟
اورسول: خودم خوب می دانم مسیحی حقیقی بسیار کم است و این بیش از همه دل را به درد می آورد.

صفحه ۷۷۸

خدا کسانی را که خود می خواهد انتخاب می کند. از شما نمی پرسند که خودتان چه می خواهید.

صفحه ۷۷۹

پیشدستی در آشتی را نمی توان تا مدت ها به تنهایی ادامه داد. می باید که طرف هم به یاری تو بشتاید...

صفحه ۷۸۱

کسی که به گناه اعتراف می کند برای آن است که پس از آن سر بلند کند و بگوید: آنچه را که من از دست داده ام، دیر یا زود به رغبت یا به زور باز پس خواهم گرفت.

صفحه ۷۸۴

چرا در این تن که پیر می شود، دلی به من داده اند که پیر نمی شود؟ 🥺

جاودانگی در یک دم است، همچنان که سراسر گیتی در یک موجود...

صفحه ۷۹۰

قضاوت اگر به همان اکتفا کند که بر کنار از نیک دلی، تنها به عدالت نظر داشته باشد، پر سخت گیر است.

صفحه ۷۹۲


فرانتیس عادت نداشت که درباره ی احساسات دیگران بیندیشد، احساسات خود او به تمامی مشغولش می داشتند و پیوسته در تغییر بودند.
او حتی مجال آن به خود می داد که در دل آن دو زن بخواند، کاملا طبیعی می یافت که هم این و هم آن دوستش داشته باشند. این کار هیچ گونه الزامی برایش پدید نمی آورد، در نهایت صمیمیت...
او در هر لحظه صمیمی بود، صمیمیت وحشتناک کسی که هر لحظه اش به نوبه ی خود بخار می شود و به هوا می رود؛ ولی او خود از آن رنج نمی برد.

صفحه ۷۹۶

ما همه بار بدی می آوریم، مثل درخت سیب که بار سیب می آورد، ولی این میوه ی درختمان را خودمان به تنهایی باید بخوریم، دبه دیگران نباید بدهیم...

صفحه ۷۹۹

وقتی که ایمان از دست برود، روح نیرومند ایمان دیگری بنیاد می نهد و آشیانه ی خود را از نو می سازد.

صفحه ۸۰۱

فداکاری ها، همه فریب خوردگی است. با این همه، فریب خوردن بهتر است...

صفحه ۸۰۵

وقتی که پدر، فرزندان خد را از یاد می برد بر فرزندان است که برای یکدیگر پدر باشند.

صفحه ۸۰۶

بهترین راه برای به دست آوردن آنچه در آرزوی آنیم این است که منتظر آن نباشیم.

صفحه ۸۰۸

هنگامی که جانی گرفتار آشوب است نخستین درمانش آن است که دست بدان نزنند و بگذارند که خود به خود و اندک اندک گل و لای آن ته نشین شود.

صفحه ۸۱۱

مارک: من خیلی چیزهای یاد گرفته ام، بیش از آنچه باید... و از آن میان، چیزهایی که هیچ زیبا نیستند و دردم می آورند، ولی به خودم می گویم که بهتر همان است که من بدانمش چرا که حقیقی است.

صفحه ۸۱۵

حرف تنها بر سر اعمال نیست، برای کسانی مانند ما قضاوت درونی، قضاوت یک پلیس ساده نیست که جز کرده ها چیزی را کیفر نمی دهد.
آنچه ما می خواهیم، آنچه آرزو داریم، آنچه با انگشتان اندیشه نوازش داده ایم کمتر از آنچه کرده ایم مایه ی سرافکندگی نیست.

صفحه ۸۱۹
#جان_شيفته_جلد_دوم
#رومن_رولان


https://t.me/hezar_khom

🔃