🔃 2⃣8⃣

مارک، آن پاریسی کوچک هنوز در برابر طبیعت حساس نبود، هوش و حواس او را بسا چیزهای دیگر به خود می کشید.
هنوز آن ساعت فرا نرسیده بود که چشم ها باز می شوند تا موسیقی گنگی را که در کتاب کشتزارها نوشته است بخوانند.
برای کشف ارزش منظره های دستکاری نشده و بوی بنفشه های آن می باید پخته تر بود. اگر این بوی بنفشه به تن بنشیند، همانا جز ناآگاهانه نیست؛ افسوس که بعد کارگر می شود...

صفحه ۶۲۸

شما که از بی مصرف گذاشتن قدرت کارتان در عذابید، شما آن را مثل گرگی در قفس تنبلی زندانی می کنید و آن وقت از میان میله های زندان زوزه می کشید که ای خدا!
خدا، کار است.

اگر خدایی هست، همان خدا به شما اراده داده است. چه کارش می کنید؟

خدای شما مثل عقرب است. اگر نابود نتواند بکند، خودش را نابود می کند.

صفحه ۶۳۲

قلب بخشش می طلبد، قلب می خواهد فراموش کند.
برای واداشتنش به یاد آوردن، باید به زنجیرش بست و شکنجه اش کرد و آنگاه همچون برده ای است بسته به سنگ آسیا، زیر شلاق اراده.

صفحه ۶۳۴

آمریکا با خونسردی رقم صورتحساب خود را بالا و بالاتر می برد و دنیای قدیم را با سیلی از کالاهای کشتار خود می پوشاند.
زیرا اگر در کتاب خدا آمده است که: “تو کسی را نخواهی کشت.” در هیچ جا نوشته نیست که تو نباید شرافتمندانه افزارهایی برای کشتن بسازی اما شرط آن است که جنس آن خوب باشد و به قیمت خوب به فروش رسد.

سیلوی از نیک و بد دیگران آشوبی به دل راه نمی داد مگر کسانی که در دایره ی محدود بستگان او بودند، کسانی که دوستشان می داشت و در شمار دارایی او بودند.

صفحه ۶۳۸

اگر هنر برقرار داشتن زندگی عادی در غیر طبیعی ترین دوران های غیر عادی شایسته ی تحسین باشد، پاریس آن روزگار بس شگرف بود.

صفحه ۶۳۹

انسان با خصم خود هنوز پیوندی دارد اما با کسی که به وی بی اعتناست دیگر پیوند ندارد.

صفحه ۶۴۰

توصیه ی رؤسا ، نخستین شکل اخطار است.

صفحه ۶۴۶

انسان احتیاج به سرود خواندن دارد. زندگی هم موضوعی است که به زیر و بم ها خوب تن می دهد؛ سرود بخوانیم.

صفحه ۶۵۲

مردم و جانوران این همه نزدیک به هم زندگی کرده اند بی آنکه تلاشی برای شناسایی یکدیگر بکنند. مردم برای رعایت جانب اندیشه ی خودشان، حیوانات را عاری از اندیشه می شمارند.

هر کسی سرشار از خود زندگی می کند و در غم تو نیست.

صفحه ٦٥۳

من خودم را می بینم، از خودم می شنوم، با خودم سخن می گویم. من قورباغه، من، من...
وقتی که از شور سودا یا احساس اهمیت خودم باد می کنم، قورباغه ام گاو می شود، خودم را ملت، میهن، عقل یا خدا نام می دهم. حالت خطرناکی است.

صفحه ٦٥٤
#جان_شيفته_جلد_دوم
#رومن_رولان

📍قورباغه شدن گاو: اشاره است به قصه ی قورباغه ای که در چمنزاری گاوی می بیند و می کوشد آنقدر باد کند که به قد و قامت گاو برسد. از لافونتن.

https://t.me/hezar_khom
🔃