🔃 2⃣4⃣

دیرینه و دلیرانه ی دعا و مبارزه جویی می گویند: “خدا همین قدر بر شانه هامان چندان بار مصیبت بگذارد که بتوانیم ببریم...”

صفحه ۵۱۰

آنت دیگر پروای آنچه دیگران ممکن بود بیندیشند نداشت. اکنون می دانست که از دیگران نباید خواست که دوستت بدارند، آنان اگر دوستت بدارند با چشمان بسته است. اما کمتر چشم ها را می بندند.

صفحه ۵۱۲

زن از دسترس فهم مارک بیرون بود، هر زنی. در پاره ای لحظات چنان نزدیک، و در پاره ای دیگر چندان دور! نژادی بیگانه. هیچ چیزش به ما نمی ماند.
مارک به زن بی اعتناست، حقیرش می شمارد، از آن بدش می آید و بدان نیاز دارد...

صفحه ۵۱۵

من همه چیز را می پذیرم، همه ی آنچه داشته ام و همه ی آنچه نداشته ام، همگی نصیبم از عاقلانه و دیوانه وار. همه حقیقی بود خواه عاقلانه و خواه دیوانه وار.
آدمی اشتباه می کند، این قاعده ی زندگی است. ولی دوست داشتن هرگز یکسره اشتباه نیست...

صفحه ۵۱۷

برای کسی که عادت یافته است آسان است که در یک زمان دو زندگی را داشته باشد. یک زندگی در سطح خاک با دیگر مردم و یک زندگی اعماق در رویایی که آفتاب درونی سیرابش می کند.
و شخص از هیچیک از آن دو غافل نیست، هر دو را با یک نگاه می خواند همچون نت های یک اثر که چشم موسیقیدان به یکباره فرا می گیرد.

صفحات ۵۱۷ و ۵۱۸

زندگی سمفونی است، هر لحظه ای از زندگی با چندین نوا سرود می خواند.

صفحه ۵۱۸

جنگ، صلح، همه زندگی است، همه بازی زندگی است... من خود حریف بازی هستم! من خدا را به مبارزه می خوانم.

صفحه ۵۱۹


فقدان کامل نرمش که وی را مانع از آن می شود که خود را با اندیشه های گوناگون سازگارسازد

این مرد که فراوان چیز خوانده، همه چیز را در کتاب ها دیده و بسا چیز هم در زندگی آزموده است، زیر موهای خاکستری خود زمینه ی زودباوری خنده آور و رقت انگیزی را که وحشت بار هم هست حفظ کرده است، زیرا این زودباوری همه گونه تعصبات را مجاز می دارد.

زمینه ی اخلاقی اش بسیار والاست اما استعداد روانشناسی رشد ناکرده مانده است. کسانی را که مانند خود او نیستند نمی فهمد.

صفحه ٥٣۱

این تاریخ دان، جهان را از پس عینک مفاهیم می بیند، مفاهیم خود او البته.
شیشه های عینکش نیاز بدان دارد که به دست کارشناس وارسی شود. او خود هرگز بدین فکر نیفتاده است.

دست آوردهای انقلاب نخستین به روشنیِ قضیه ای است که اثبات کنند. جنگی هم که در می گیرد دنباله ی ناگزیر این اثبات است.
این جنگ می باید دموکراسی و صلح را در جهان مستقر سازد. آنها به خود نمی گویند که شاید عاقلانه تر آن باشد که ابتدا همین صلح موجود حفظ شود ولی هیچ شک ندارند که بر هم زنندگان صلح، آن ملت های عقب مانده ای هستند که از دیدن و پذیرفتن حقیقت سرباز می زنند. پس به صلاح دنیا و به صلاح خود ایشان است که بدان مجبورشان کنند.

ژیرر جوان با لیدیا نامزد است، دختری دلفریب و با شهامت از یک خانواده ی ثروتمند ژنو که دل بدو داده است و او نیز با شوری مذهبی دوستش دارد.
عشق لیدیا احتمالا مذهبی نیست، حتی بسیار این جهانی است اما لیدیا برای آنکه مانند او باشد بر خود فشار می آورد تا عشقش چنان باشد، همانگونه که چشم های آبی خندانش می کوشند تا جدی باشند.

صفحه ٥٣٢

لیدیا که از زندگی جز خوشبختی های طبیعی، جز زمین و هوا و آب، و همه ی فصل ها  تندرستی و آفتاب و عشق محبوب خود چیزی نمی خواهد، در پی آن برمی آید که خوشبختی زندگی را با او در مفاهیم بجوید.
لیدیا نیرومند نیست، بر خطاست. لیدیا برای آنکه شایسته ی محبوبش باشد باید چشم های خود را ببندد و با چشمان او ببیند.

کلاریس یک زن کارگر پاریسی است که شوهرش را همچون خدا می پرستد. خدایی که از آن اوست، مال او، بازیچه ی او، حیوان دست آموز او، روح او، دل و جگر او، ملک او، همه چیز او...
شوهر با سازگاری می گذارد که زن وی را پرستش کند، خود را به دست زن رها می کند که او را ببلعد و هر کدام به نوبه ی خود طعمه ی دیگری است. هیچ کدام به فکر آن نیستند که بازی می باید پایان پذیرد. زندگی معنای دیگری ندارد...

صفحه ٥٣٣
#جان_شيفته_جلد_دوم 
#رومن_رولان
https://t.me/hezar_khom

🔃