🔃 1⃣8⃣

آنت بهتر آماده ی تحمل آن است که به وی ارج نگذارند تا که خود ارج و احترام به زندگی را از دست بدهد، زیرا این سرچشمه ی نیرو است. و اگر نیروی عمل نباشد، آنت هیچ نیست. برای او جنبه ی انفعالی در خوشبختی، همپایه ی مرگ است.

وجه تمایز اساسی میان آدمیان در این است که برخی شان فعال و دیگران منفعل اند.
و از همه ی حالات انفعالی کشنده تر برای آنت، حالت انفعالی هوش است که مانند هوش فرانک به آسودگی در فراغت شکی جا خوش کرده است، که دیگر حتی با شک سر و کاری ندارد بلکه با لذتی شهوانی خود را به جریان بی تفاوت پوچی می سپارد... نوعی خودکشی.

صفحه ۳۶۲

همه ی نصیب آنت از زندگی راهبانه لذت نبود. زندگی دیرنشینی غالبا ناراحتش می کرد.
او از آن راهبه ها بود که بریش اداره ی یک صومعه و عشق به یک خدا بس نبود. صومعه ی آنت به همان آپارتمان طبقه ی پنجمش خلاصه می شد، خدا هم به فرزندش.
این بس کم و بسیار بزرگ بود. حسابش سربه سر نمی شد ولی کمبود آن را آنت جبران می کرد؛ رویاهای خود را به حساب می ریخت. از این نقدینه او فراوان داشت.

صفحه ۳۶۳

مغز آدمی از آنجا که به هنگام جهش روح نمی تواند بدان در رسد، برای خود قصه هایی به هم می بافد که مشغولش می دارند و درباره ی آن داستان پریان یا فاجعه ای که در درون جریان دارد، فریبش می دهند...

روح بی شماره، و گله ی رویاهایی که آرزو، این چوپان خاموش و فرمانروای جهان ها به چراگاه های ظلمانی امید می برد.

رویا همچون همسری که در انجیل از آن یاد شده است، در ساعتی که دیگر انتظارش نمی رود باز خواهد گشت.

صفحه۳۶۴

آنت با بی احتیاطی همیشگی اش بی آن که بدان بیندیشد، کتاب های فراوانی را که بازمانده ی کتابخانه ی از دست رفته ی خود و پدربزرگ است در دسترس بچه می گذارد.
همه گونه کتابی در آن میان هست. هر آنچه مارک بدین سان آزادانه در پهنه ی ناشناخته می چیند برایش مزه ی میوه ی خوشاب منع گشته را دارد.

صفحه۳۶۵
#جان_شيفته
#رومن_رولان

📍معنی خوشاب در لغت نامه دهخدا:
آبی که در آن انگور، انجیر، آلوبالو، گوجه و یا زردآلوی پخته باشند و با کمی قند شیرین کرده بنوشند، کمپوت، مربای رقیق از میوه های تازه، آبدار، تر و تازه

نیکوان را هست میراث از خوشاب. مولوی

این شیوه ی کودکان است که در یک چیز جزئی، چنان فرو می روند که گویی جهانی است...

صفحه ۳۶۶

هنگامی که تن کودک پرورش می یابد، تاریکی با آن می بالد و روشنی را می پوشاند. هر چه او بلند شود، پشت به آفتاب می کند، وقتی که دیگر کمتر بچه است بیشتر بچه می نماید و هنگامی که در بالاست، دیدش محدودتر است

صفحه ۶٦٧

مارک بسیار خوب حس می کرد که خاله سیلوی او را به چشم شخصی بی وزن نگاه می کند؛ در حضور او از هیچ چیز پروایی نداشت و گرچه شاید کنجکاوی مارک از این راه به نوایی می رسید اما نه عزت نفسش؛ زیرا او تفاوت میان این دو را درمی یافت.
ممکن بود خوش داشته باشد که سیلوی خود را به او بی پرده نشان بدهد، اما آنگونه که به یک مرد واقعی نشان می دهند، نه به یک پسر بچه. سیلوی در حضور او چندان بیش از حضور یک حیوان دست آموز، مواظب حرکات و سخنان خود نمی شد...

صفحات ٣٧٥ و ٣٧٦

بگذریم از هستی گذشته که بیکران است و نفوذناپذیر، و هم بر اکنون و هم بر آینده فرمان می راند.

صفحه ٣٧٦

اودت دختری بود بسیار کوچک و با این همه، به نحو شگرفی زن. میوه ای زودرس، بسیار تندرست از نظر جسمانی.
دخترک یک جهان کوچک عاطفی در خود داشت که از ابعاد خود او در می گذشت.
اودت همچون قفس پرندگان بود، پر از همهمه ی تب آلود بال ها. این دسته پرندگان روح می رفتند و می آمدند و پروازکنان سر در پی هم داشتند...

هرگز نمی توان دانست که کودکان تا چه حد به تمامی در عواطف خود صمیمی هستند.
از آنجا که این عواطف از دور، از جاهایی بس دورتر از خودشان به سراغشان می آید، خود زودتر از هر کسی شاهد شگفت زده ی آن هستند و برای آزمایش، هنرپیشه هایی می شوند و آن همه را بازی می کنند.

صفحه ٣٧٧

مارک نیروهای افسانه وار در تصور می آورد، قهرمان های خارق العاده ای را در نظر می آورد؛ از سویی به سوی دیگر زمین تونل کشیدن، بی موتور در هوا بلند شدن، مریخ را به زمین به هم پیوستن، با فشار یک دکمه آلمان یا یک کشور دیگر را منفجر کردن. در پس واژه های اسرار آميز ولت و آمپر رادیوم و کاربوراتور...
در این صورت چگونه امکان داشت که اندیشه اش از چنان بلندی هایی به یک دخترک کودن فرود آید.

صفحه ٣٧٩

https://t.me/hezar_khom

🔃