خوشبختی، تمایل به تکرار است!
عشق پاک و ناب خیال و تصوری است که همچون خاطره‌ای از بهشت در ذهن ما مانده است. زندگی در بهشت به دویدن در خط مستقیم و رفتن به سوی ناشناخته‌ای مجهول شباهت ندارد و یک ماجرا نیست. زندگی در بهشت دایره‌وار میان چیزهایی شناخته‌شده جریان می‌یابد و یکنواختی آن کسل‌کننده و ملال‌انگیز نخواهد بود، بلکه مایهٔ خوشبختی است.
تا وقتی که انسان در روستا ـــ در آغوش طبیعت، در میان حیوانات خانگی، پیوسته با فصول و تکرار آنها ـــ زندگی می‌کرد، بارقه‌ای از این خیال و خاطرهٔ بهشت در او، وجود می‌داشت.
ص۳۱۱
هیچ فرد بشری نمی‌تواند عطیهٔ عشق ناب را به دیگری تقدیم کند. تنها حیوان قادر به انجام دادن این کار مهم است، زیرا از بهشت رانده نشده است. عشق میان انسان و حیوان، عشقی ناب است، عشقی بدون کشمکش و مجادله، بدون صحنه‌های دلخراش و بدون تغییر و تحول است.
ص۳۱۳
اگر کارنین به جای یک سگ، یک انسان بود، مسلماً از مدت‌ها قبل به ترزا گفته بود: «گوش کن، از اینکه هر روز نان روغنی به دهان بگیرم خسته شده‌ام، نمی‌توانی چیز تازه‌ای برای من پیدا کنی؟» تمامی محکومیت انسان در این جمله نهفته است. زمان بشری دایره‌وار نمی‌گذرد، بلکه به خط مستقیم پیش می‌رود. و به همین دلیل انسان نمی‌تواند خوشبخت باشد چرا که خوشبختی تمایل به تکرار است.
ص۳۱۴
بار هستی
میلان کوندرا
ترجمه پرویز همایون‌پور
https://t.me/hezar_khom
Post #1812
101
- 👏 4
- 👍 1