🔃1⃣0⃣

#بارهستی
#میلان_کوندرا
#پرویزهمایون_پور
تلخیص : #زهرا


چرا برای ترزا کلمه عشق پاک و ناب ، این همه اهمیت داشت؟
ما که با اساطیر عهد عتیق بزرگ شده ایم ، می توانیم بگوییم که عشق پاک و ناب خیال تصوری است که همچون خاطره ای از بهشت در ذهن ما مانده است. زندگی در بهشت به دویدن در خط مستقیم و رفتن به سوی نا شناخته ای مجهول شباهت ندارد ویک ماجرا نیست. زندگی در بهشت دایره وار میان چیزهای شناخته شده جریان می یابد ویکنواختی آن کسل کننده و ملال انگیز نخواهد بود، بلکه مایه خوشبختی است.
تا وقتی انسان در روستا_در آغوش طبیعت، در میان حیوانات خانگی، پیوسته با فصول وتکرار آنها_ زندگی می کرد، بارقه ای از این خیال وخاطره بهشت در او ، وجود می داشت.
ص۳۱۱


زوج انسان به گونه ای آفریده شده که ماهیت عشق میان مرد وزن به صفا وصداقت عشق میان انسان وسگ نیست،  واین امری خارق العاده در تاریخ بشر است.
ص۳۱۱

بی انصافی است که فکر کنیم حیوان یک نوع ماشین جاندار، و گاو ماده هم یک ماشین خودکار مولد شیر است: بدین ترتیب انسان ان ریسمانی که اورا به جنبه بهشتی طبیعت می پیوندد، قطع می کند وهیچ چیز نمی تواند جهش اورا در خلای زمان متوقف کند یا به کمکش بشتابد.
ص ۳۱۲

هیچ فرد بشری نمی تواند عطیه عشق ناب را به دیگری تقدیم کند. تنها حیوان قادر به انجام دادن این مهم است ، زیرا از بهشت رانده نشده است.عشق میان انسان وحیوان ، عشقی ناب است ، عشقی بدون کشمکش ومجادله ، بدون صحنه های دلخراش وبدون تغییر وتحول است.
ص۳۱۳

تمامی محکومیت بشری در این جمله نهفته است. زمان بشری دایره وار نمی گذرد، بلکه به خط مستقیم پیش می رود. به همین دلیل انسان نمی تواند خوشبخت باشد چرا که خوشبختی تمایل به تکرار است.
ص۳۱۴


وحشت حالت یک ضربه را دارد ، لحظه ای است که انسان هیچ چیز نمی بیند. وحشت فاقد هرگونه اثر زیبایی است وانسان فقط پرتو شدید رویداد ناشناخته ای را می بیند که انتظار می کشد. برعکس ،وقتی گرفتار حزن واندوه می شویم که می دانیم چه خبر است.
ص۳۲۰


همه ما می خواهیم در وجود قدرتمند یک خطا کار پیدا کنیم ودر آدمیزاد ضعف یک قربانی بی گناه را بجوییم.
ص ۳۲۷


« رسالت اجتماعی»  عبارتی ابلهانه است. من رسالت اجتماعی ندارم. هیچ کس رسالت اجتماعی ندارد . درک این که آزاد هستیم ..ت می بخشد.
ص ۳۳۱


اکنون ترزا همان خوشحالی عجیب وهمان غم غریب را احساس می کرد. معنای این غم این بود: به آخرین ایستگاه رسیده ایم! معنای خوشحالی این بود: باهم هستیم! غم شکل و خوشحالی محتوا بود و خوشحالی فضای غم را آکنده می ساخت.
ص‌۳۳۱


#بارهستی
#میلان_کوندرا
#پرویزهمایون_پور
#پایان

https://t.me/hezar_khom