📗نان و شراب
👤اینیاتسیو سیلونه
📝تحلیل شخصیت‌ها1⃣
💎ادمین #زهرا_م


در جهانِ داستانیِ سیلونه، شخصیت‌ها برایِ تجسمِ هر یک از موضع‌هایِ اخلاقی، بحران‌هایِ وجودی و بازتابِ نیروهایِ قاهرِ زمانه شکل گرفته‌اند. #سیلونه با این کارناوالِ انسانی، روان و جانِ آدمی را میانِ ایمان، ایدئولوژی و اصالتِ شفقت به محک می‌گذارد و در این میان، هر شخصیت همچون چهره‌ای در نمایشی آیینی بارِ معناییِ خاصی را بر دوش می‌کشد.

پیترو اسپینا
با نامِ مستعارِ «دُن پائولو اسپادا» در میانِ دهقانانِ پیه‌ترسِکا پناه می‌گیرد. او فراتر از مبارزِ چپ‌گرایِ متعارف، بازآفرینیِ مدرنی است از کهن‌الگویِ «مسیحِ مصلوب» یا «قدیسِ لاییک». نامِ کوچکش یادآورِ «پطرس» صخرهٔ ایمانِ مسیحی، و نامِ خانوادگی‌اش که در ایتالیایی به معنای «خار» است، اشاره‌ای نمادین به تاجِ خارِ مسیح بر فرازِ گلگتا/جلجتا دارد. او با تغییر لباس به نمادی از «شیزوفرنیِ فرهنگیِ انسانِ مدرن» بدل می‌شود که در گذشتهٔ الهیاتیِ خود و حالِ سراسر ماتریالیستیِ خویش، سرگردان مانده است زیرا کلیسا ایمان را به پایِ قدرت ذبح کرده و حزبِ انقلابی نیز کرامتِ فردی را در پایِ بوروکراسیِ تشکیلات قربانی ساخته است. آنچه در دفترچهٔ خاطراتش، در قالبی تک‌گویی‌هایِ درونی، بازتاب می‌یابد، تصویرِ روشنفکری است که دیگر نه به حقیقتِ دگم‌ها ایمان دارد و نه به بهشتِ زمینیِ احزاب؛ رستگاریِ او، تنها در تجسدِ اخلاقِ عملی و بازگشت به «انسانِ عریان» ممکن است.

کریستینا کولامارتینی
در مقابل پیترو، کریستینا تجسمِ پاکی و تفردِ معنوی است؛ دختری که آرزویِ ناکامِ او برایِ ورود به صومعه، نشان از گرایشِ ذاتی‌اش به ساحتِ قدسی دارد که در مواجهه با وظایفِ خانوادگی گسسته شده است. نشانهٔ کلیدیِ او در کودکی (نجات از چنگالِ گرگی که او را بی‌گزند در کالسکه رها می‌کند) در پایانِ تراژیکِ رمان، با دریده‌شدنش توسطِ گرگ‌ها در طوفانِ کوهستان، به‌طرزی هولناک نقض می‌شود: جهانِ فاشیستی، جایی برای صلحِ ارگانیک انسان و طبیعتِ وحشی باقی نگذاشته و پاکی، محکوم به بلعیده‌شدن است. کریستینا با پذیرشِ رازِ پیترو و قربانی کردنِ جانش در راهِ او، وجهه‌ای زنانه از ایثارِ مسیح‌وار را به نمایش می‌گذارد؛ گواهی بر این که در زمانهٔ انجمادِ عواطف، فداکاریِ بی‌شائبه، تنها راهِ ممکن برایِ رستگاریِ روانِ خسته است.

دُن بندتو
آموزگارِ سالخوردهٔ پیترو، اما وجدانِ بیدارِ الهیاتِ رهایی‌بخش و مفسرِ راستینِ ایمانی است که از هم‌دستیِ رسمیِ واتیکان با فاشیسم بیزار است. او کشیشی است که به‌خاطرِ ایستادگی بر اصولِ اخلاقی و صراحتِ لهجه، از تدریس محروم شده، اما در حافظهٔ جمعیِ دهقانان، به‌عنوانِ مرجعِ معنویِ خدشه‌ناپذیر باقی مانده است. #سیلونه از زبان او، الهیاتِ رسمیِ سازشکار را به محاکمه می‌کشد؛ هنگامی که دُن بندتو، در پاسخ به فاشیست‌ها، کلامِ کتابِ مقدس را به‌کار می‌گیرد و می‌پرسد: «مگر من نگهبانِ برادرم هستم؟» می‌خواهد بگوید که ایمان، در گروِ مسئولیتِ انسانی در برابرِ دیگری است. سرنوشتِ تراژیکِ او (مسموم شدن با شرابِ مقدسی که در محرابِ کلیسا به او داده می‌شود) نمادی است از مسموم شدنِ سرچشمه‌هایِ ایمانِ کلیسایی به دستِ قدرتِ فاشیستی.

دکتر نونتزیو ساکا
دوستِ دورانِ جوانیِ پیترو، تجسمِ بارزِ روشنفکرِ تسلیم‌شده و تکنوکراتِ هراسانی است که گرچه در باطن با فاشیسم سرِ ناسازگاری دارد و به نجاتِ پیترو کمک می‌کند، اما هراس از دست دادنِ موقعیتِ اجتماعی و رفاهِ مادی، او را به انفعال می‌کشاند. نونتزیو همچون پونتیوس پیلاطس، دست‌های خود را از خونِ حقیقت می‌شوید و پیترو را به خروج از کشور توصیه می‌کند تا بارِ مسئولیت را از دوشِ خود بردارد. او نمادِ طبقه‌ای است که آرمان‌هایِ پرشورِ جوانی را با واقع‌گراییِ عافیت‌طلبانهٔ میانسالی معاوضه کرده، اما تزلزلِ درونی‌اش باز جرقه‌ای است نیمه‌جان از وجدانی در روانِ او زنده است.

چهره‌هایِ فرعی:
بیانکینا جیرازوله، دختری که به‌خاطرِ سقطِ جنین از جامعهٔ سنتی و مذهبیِ ریاکار طرد شده، نمایانگرِ قربانیانِ خاموشِ اخلاقیاتِ بورژوایی است. پیترو، در نقشِ دُن پائولو، با امتناع از قضاوتِ او و التیام بخشیدنِ روانِ رنجورش، او را به زندگی بازمی‌گرداند. دیگر شخصیت‌هایِ فرعی، چون اُلیوا که خودکشی‌اش نشان از بن‌بستِ آرمان‌هایِ انقلابیِ فاقدِ وجدانِ انسانی دارد و لوئیجی ماریکا که در چنبرهٔ همکاری با پلیس و عذابِ وجدان گرفتار می‌شود و سرانجام، همچون مسیحی بی‌گناه، زیرِ شکنجه جان می‌بازد؛ هر یک، گوشه‌ای از این پازلِ بزرگِ اخلاقیِ رمان را تکمیل می‌کنند.



#نان‌وشراب
#اینیاتسیو_سیلونه
#تحلیل_شخصیت‌ها
💎ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom/13274