وقتی این همه تلاش می کنی یک نفر را فراموش کنی ، خود این تلاش تبدیل به خاطره می شود . بعد باید فراموش کردن را فراموش کنی و خود این هم در خاطر می ماند .

جز از کل، #استیو_تولتز، ترجمه پیمان خاکسار، صفحه۲۳.


تولتز، پارادوکسِ فراموشی را این‌گونه به تصویر می‌کشد: هرگونه تلاش برای فراموش‌کردن، خود به جدی‌ترین شکلِ ممکنِ یادآوری، بدل می‌شود. اراده‌ی ما برای پاک‌کردنِ خاطره، آن را نه تنها حفظ که در مرکزِ توجهِ ما تثبیت می‌کند؛ زیرا هر بار که می‌گوییم «می‌خواهم فراموشش کنم» ناخواسته نامِ او را بر زبان می‌آوریم و تصویرش را در ذهن، بازآفرینی می‌کنیم.
مکانیسمِ سرکوب، یعنی هر چه بیشتر چیزی را سرکوب کنی، با شدت بیشتری در ناخودآگاه‌ات ریشه می‌دواند. #تولتز با طنزِ سیاه همیشگی‌اش، تنها راهِ رهایی از این دورِ باطل را «فراموش کردنِ خودِ تلاش برای فراموش کردن» می‌داند؛ اما این نیز، خود به خاطره‌ای تازه بدل می‌شود. تمامِ تراژدیِ انسانِ مدرن همین است که در چنگالِ خاطراتِ ناخواسته، در جست‌وجویِ آرامشی است که هرگز با «تلاش» به دست نمی‌آید.

#استیو_تولتز #ادبیات_استرالیا
#کتابخوانه‌ی_هزارخم
💎ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom