«رهبرانی جز خودتان وجود ندارند. یک ملت قوی، تنها قدرتِ پایدار است».
عصاره‌ی فلسفه‌ی سیاسی اشتاین‌بک همین محتواست. زاپاتا پس از سال‌ها مبارزه و رسیدن به قدرت، به حقیقتی تلخ می‌رسد: انقلاب‌ها اغلب با تکیه بر «مردانِ قوی» پیروز می‌شوند، اما همین مردانِ قوی، بعدها به «بت‌های خطرناکی» بدل می‌شوند که مردم را ضعیف و وابسته نگه می‌دارند.
اشتاین‌بک در جایی دیگر از فیلم‌نامه، این ایده را چنین تکمیل می‌کند:
«یک مرد مقتدر، مردم ضعیفی تحویل می‌دهد. مردم قوی، نیازی به آدم مقتدر ندارند».
زاپاتا با درک این حقیقت، قدرت را رها می‌کند تا مبادا خودش به همان چیزی تبدیل شود که با آن مبارزه کرده بود.
دیالوگ‌های سینمایی از این دست، نقدی عمده بر ذاتِ قدرت و وسوسه‌ی همیشگیِ انسان برای سپردنِ اختیارِ خود به «نجات‌دهنده‌ای» بیرونی است.
#زنده_باد_زاپاتا
#اشتاین‌بک
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom
Post #12705
566
- ❤ 6
- 👍 2