در هزار خُمِ تنهایی: هنرِ «آرام گرفتن»
یالوم در #روان‌درمانی‌اگزیستانسیال، به حقیقتی غریب اشاره می‌کند: بسیاری از ما در تمام عمر از «تنهایی» می‌گریزیم، بی‌آنکه بدانیم بزرگترین سرمایهٔ ماست.
او از قول رابرت هایسن می‌نویسد:
«انسان بودن، به‌معنای تنها بودن است. پیشرفت در جهتِ انسان شدن، به‌معنای کشف شیوه‌های نوین برای آرام گرفتن در تنهایی خویش است».
ما عادت کرده‌ایم تنهایی را با «شلوغی»، «روابطِ اضطراری» یا «فرار به دامن دیگران» پر کنیم. اما حقیقت این است که تا زمانی که «با رنج‌های خویش» تنها نمانیم و با آن خلوت نکنیم، رابطه‌مان با دیگران نیز بوی اضطراب و وابستگی می‌دهد.
کلارک موستاکاس در این باره می‌گوید:
«تنهایی، بیش از آنکه جداسازی باشد، فرد را به یگانگی با دیگران ترغیب می‌کند».
این پارادوکسِ زیبای «هزار خُم» است:
تنها زمانی که به عمق تنهاییِ خویش فرو می‌روی و با آن «آرام» می‌گیری، دیگر نیازی نداری که دیگری را به اسارت بگیری تا حفره‌هایت را پر کند.
تنهایی، تبعیدگاه نیست؛ مدرسهٔ انسان‌شدن است.
آیا هنوز در حال فرار از آنی، یا یاد گرفته‌ای در کنارش بنشینی؟
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom
Post #12381
531
📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم Photo
