📗روان‌درمانی اگزیستانسیال
👤اروین دی. یالوم
📝بخش دوم آزادی (فصل پنجم مسئولیت)
در فصل مسئولیت، یالوم می‌گوید: انسان بیش از آنکه تصور کند، خالق شرایط زندگی خود است. مسئولیت، در نگاه او، فقط تکلیف اخلاقی یا تعهد اجتماعی نیست، بلکه مالکیت کاملِ وجود هم هست: اینکه فرد بپذیرد سازندهٔ احساساتش، شکل‌دهندهٔ موقعیت‌های زندگی‌اش و در نهایت، نویسندهٔ رنج‌ها و گره‌های روانی‌اش است. این بینش، به تعبیر یالوم، «هولناک» است، زیرا تمام تکیه‌گاه‌های بیرونی را از ما می‌گیرد.
انسان‌ها چگونه برای فرار از بارِ سنگین مسئولیت، به دفاع‌های پیچیدهٔ روانی پناه می‌برند؟ از انکار مسئولیت: «کاری از دستم برنمی‌آمد» تا جابه‌جایی مسئولیت: «دیگران مرا به اینجا رساندند» تا غرق‌شدن در جبرگرایی: «طبیعتم همین است». از دید #یالوم، همهٔ این‌ها راه‌هایی‌اند برای نرفتن به سوی حقیقت ریشه‌ای‌تر: اینکه آزادی ما آن‌قدر گسترده است که گاهی چهرهٔ تهدیدآمیز پیدا می‌کند.
در اتاق درمان، یالوم به‌جای وارد شدن در بازیِ «علت‌یابی بیرونی»، مدام آینه‌ای در برابر فرد می‌گیرد تا نشان دهد چگونه او با انتخاب‌های آگاهانه یا نیمه‌هشیار، شبکهٔ زندگی‌اش را بافته است. چنین مواجهه‌ای دردناک است، اما بدون آن امکان تغییر وجود ندارد. وقتی فرد بپذیرد «من در ساختن این وضعیت نقش داشته‌ام» همان لحظه بارقهٔ امکانِ دگرگونی روشن می‌شود.
در این فصل، یالوم از مفهوم «گناه وجودی» سخن می‌گوید: رنجی عمیق که وقتی فرد کمتر از ظرفیتش زندگی می‌کند یا از انتخاب‌های اصیل خود می‌گریزد، در او پدید می‌آید. این گناه، حاصل نقض قوانین اخلاقی نیست؛ حاصل پشت کردن به خویشتن است. پذیرش مسئولیت یعنی آشتی کردن با این حقیقت که آزادی، هم نعمت ماست و هم بار سنگینِ زیستن.
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom/12372
Post #12373
323
