📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “استدلال‌ها برای این است که ما را به سوی اخلاق ارسطو یعنی اعتدال سعادتم…”

استدلال‌ها برای این است که ما را به سوی اخلاق ارسطو یعنی اعتدال سعادتمندانه (میانه‌ی طلایی) سوق دهد. ملاحظه‌ی زیر نیز بدان کمک می کند:

هر كمال بشری شبیه نقصی است که خطر لغزیدنش به آن وجود دارد؛ و برعکس، هر نقصی شبیه یک کمال است. از این رو اشتباهی که در مورد یک شخص مرتکب می‌شویم اغلب نتیجه‌ی این واقعیت است که در آغاز آشنایی‌مان نقایصش را با کمال‌های مشابه‌شان در او اشتباه می‌گیریم و بالعکس.
به این ترتیب شخص محتاط به نظرمان ترسو می‌رسد و شخص صرفه‌جو به نظر خسیس می‌آید؛ یا شخص اسراف‌کار به نظر دریادل می‌رسد و آدم گستاخ روراست، و آدم کله‌خر با اطمینان به نفس.

#آرتور_شوپنهاور
#متعلقات_و_ملحقات؛ در باب اخلاق، صفحه 394.

جماع عمدتاً کار مرد است؛ ولی حاملگی کاملاً کار زن است. کودک از پدر اراده و شخصیت را می‌گیرد، و از مادر، عقل را.
عقل اصل رهایی بخش است، و اراده اصل انقیاد. نشانه‌ی هستی مداوم اراده‌ی حیات در زمان، علی رغم افزایش روشنایی به واسطه‌ی عقل، همخوابی است.

نشانه‌ی روشنایی شناخت و در واقع بیشترین میزان وضوح، که دوباره به این اراده داده می‌شود و امکان رستگاری را برایش حفظ می‌کند، به وجود آمدن دوباره‌ی اراده‌ی حیات به صورت انسان است. نشانه‌ی این حاملگی است که، به همین سبب، آشکارا و آزادانه و حتی با افتخار به نمایش در می‌آید، درحالی که همخوابگی مثل یک تبهکار به کنجی می‌خزد.

#آرتور_شوپنهاور
#متعلقات_ملحقات

از نظرات #شوپنهاور:

‌اگر به طور کلی پرسیده می‌شد که این به اصطلاح کرامت انسان بر چه چیزی مبتنی است، فوراَ پاسخ می‌دادند که مبتنی بر اخلاق انسان است.
اما حتی سوای این هم، این طور به نظر می‌رسد که، برای موجودی چون انسان که ارادۂ گناهکاری دارد و عقلی محدود و جسمی ضعیف و آسیب‌پذیر، مفهوم کرامت تنها به شکل کنایی کاربردپذیر است:
انسان چطور می‌تواند به خودش ببالد؟ انسانی که نطفه‌اش در گناه بسته شده و تولدش مجازات، و حیاتش زحمت، و مرگش محکومیت است.
بنابراین من مایلم در مقابل اصل اخلاقی فوق الذكر #كانت قاعده‌ی زیر را مطرح کنم:
در مورد هر انسانی که با او تماس پیدا می‌کنی، فرقی نمی‌کند که باشد، سعی نکن براساس ارزش و کرامتش ارزیابی عینی‌ای از او به عمل آوری. به بدطینتی و کوته‌بینی و افکار منحرفش نگاه نکن؛ چون آت یک به راحتی می‌تواند تو را به سوی تنفر از وی بکشاند و این یک به سوی تحقیر وی. در عوض، توجهت را تنها معطوف رنج‌ها و حوایج و بی‌قراری‌ها و دردهایش کن. آن‌گاه همواره با او احساس خویشاوندی خواهی کرد؛ با او همدرد خواهی شد؛ و به جای تنفر یا تحقیر شفقتی را تجربه خواهی کرد که همان محبت برادرانه‌ای است که انجيل ما را به سویش فرا می‌خواند.

راه فرو خوردن نفرت و تحقیر به هیچ وجه جستن به اصطلاح «کرامت» انسان نیست، بلکه برعکس، نگریستن به او به سان موجودی قابل ترحم است.

#آرتور_شوپنهاور
#متعلقات_و_ملحقات؛ درباب اخلاق، صفحه ۳۸۶ و ۳۸۷.
#حکمت_زندگی #خودشناسی #سعادت #کتاب_خوانی
💎ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom/12142