​«در حالی که افلاطون عشق را نردبانی برای رسیدن به زیباییِ مطلق می‌دید و راسل آن را گریزی از تنهاییِ سردِ وجودی می‌دانست، شوپنهاور بی‌پرده ما را به اتاقِ تشریحِ غریزه می‌برد تا نشان دهد چطور بازیچه‌ی دستِ اراده هستیم.»