زیباترین حرفت را بگو
شکنجۀ پنهان سکوتت را آشکاره کن*
و هراس مدار از آن‌که بگویند
ترانه‌ای بیهوده می‌خوانید.
چرا که ترانۀ ما
ترانۀ بیهودگی نیست
چرا که عشق
حرفی بیهوده نیست
حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید
به خاطر فردای ما اگر
بر ماش منّتی‌ست؛
چرا که عشق
خودْ فرداست
خودْ همیشه است

بیشترین عشق جهان را به سوی تو می‌آورم
از معبر فریادها و حماسه‌ها
چرا که هیچ‌چیز در کنار من
از تو عظیم‌تر نبوده است
که قلبت
چون پروانه‌ای
ظریف و کوچک و عاشق است

پی‌نوشت:
* برگردانِ سطری است از یک شاعر فرانسوی که ناآگاهانه در این شعر به‌کار رفته است.

#احمد_شاملو
شبانۀ دهم، از مجموعه «آیدا: درخت، خنجر و خاطره»

https://t.me/hezar_khom