زندگیِ غیرقهرمانانه

۱۱ مرداد ۱۴۰۵ | 2026/8/2
Day 39.

یه اعتراف.
من هیچ‌وقت آدمِ کار گروهی نبودم. همیشه حس می‌کردم وقتی یه کاری رو تنهایی انجام بدم، نتیجه بهتره.

یه مدت بود یه برنامه برای رشته‌م توی ذهنم داشتم. امروز خیلی اتفاقی با یکی از همکلاسی‌هام درباره‌ش حرف زدیم و اونم استقبال کرد. راستش خودمم نفهمیدم چطور شد که اصلاً حرفش پیش اومد.

قرار شد از هفته‌ی بعد با هم شروعش کنیم.

راستش هم می‌ترسم و نگرانم، هم یه امید و هیجان کوچولو ته دلم هست.

ببینیم این مسیر قراره منو کجا ببره و به چه خاطره‌ای تبدیل بشه...🌱

گاهی آن‌قدر می‌خندم و انگیزه دارم،
که فکر می‌کنم می‌توانم تمام معادلات هستی را تغییر دهم. اما گاهی، به خودم می‌آیم و می‌بینم مدت‌هاست به نقطه‌ای خیره شده‌ام،
نه می‌دانم به چه فکر می‌کردم، نه حتی یادم می‌آید کجا در میان این همه فکر گم شده بودم.
بعضی روزها غم آن‌قدر نزدیک می‌شود
که مرا در آغوش می‌گیرد و نمی‌گذارد نورِ درونم دیده شود. عجیب است. آدم می‌تواند هم‌زمان پر از زندگی باشد و در گوشه‌ای از خودش، آرام‌آرام خسته شود.

برای:https://t.me/herolesss

۱۰ مرداد ۱۴۰۵ | 2026/8/1
Day 38.

امروز با اینکه شنبه بود و من خودمو برای شروع یه هفته‌ی پرانرژی، خفن و شلوغ آماده کرده بودم...

اصلاً خوب نبود.💔

از اون روزایی که انگار بی‌دلیل، همه‌چیز روی اعصابه.
دلم می‌خواد با همه دعوا کنم، گریه کنم، یا فقط یه گوشه بشینم و هیچ کاری نکنم.

نمی‌دونم یهو چی شد. چِم شده؟!...

فقط امیدوارم این، حالِ امروز باشه. نه حالِ کلِ این هفته.

۸ مرداد ۱۴۰۵ | 2026/7/30
Day 37.

عکس یادگاریِ دورهمی عصرگاهی با دوستام، بعد از یه هفته‌ی سنگین. 🐭🍕

اینم یه برد دیگه که کلاً با اون یکی فرق میکنه.
این دیگه پاور کامپیوتر نیست. برد اصلی یه دستگاهه که هم برق موردنیاز بخش‌های مختلف رو تأمین میکنه، هم کار کنترل و ارتباط بین قطعات رو انجام میده. دقیق نمی‌دونم مربوط به چه دستگاهیه.
قطعاتش از اون یکی خیلی ریزتره و مونتاژ دستی‌ش واقعاً حوصله و دقت زیادی می‌خواد. خوشبختانه تو صنعت، بیشتر این کارا رو دستگاه‌های اتوماتیک انجام میدن.

فکر نمی‌کردم یه روز با ذوق از یه برد عکس بگیرم. :))
این برد پاوره. برق AC شهری رو می‌گیره، به DC تبدیل میکنه و برای قطعات کامپیوتر می‌فرسته.
خلاصه اینکه کامپیوترامون با کمک یه همچین چیزی کار میکنن. 💻⚡️
البته الان سیم‌هاش رو بریدیم و از کیس درآوردیم تا راحت‌تر بتونیم ببینیمش.

۵ مرداد ۱۴۰۵ | 2026/7/27
Day 36.

امروز، با این تاریخ رند تا الان اتفاق خاصی نیفتاده.
مثل روزای قبل تو کارگاه بودم و چیزای جدید دیدم و یاد گرفتم.
چند روزیه که بخش تئوری تموم شده و کم‌کم وارد بخش عملی شدیم. واسه همین بیشتر از قبل لذت می‌برم و حتی از کوچیک‌ترین چیزا هم عکس می‌گیرم. :)

به معنای واقعی کلمه اکلیلیی شدمممم🥹✨

سلام عسلممم
خوبم تو چطوری؟
مرسی بابت آرزو قشنگت🤍

ایوللللللللل واقعا بهت افتخار میکنم
اصلا همین که تونستی سیم لخت کنی عالیه چون قِلِق(؟) داره و ادما خیلی طول میکشه تا درست یادش بگیرن
واقعا آفرین

ببین یه قانون نانوشته بین مهندسا هست که میگه اگه کار کرد یعنی درسته😂🥸
همین که تونستی راهش بندازی یعنی واقعا کارت درسته🍓
خیلی بهت تبریک میگم عزیزم واقعا وارد یه مرحله جدید فکری میشی بعد اینکه با دستات علم رو لمس میکنی
امیدوارم موفق ترین باشی💘

۳ مرداد ۱۴۰۵ | 2026/7/25
Day 35.

⚠️اولین کار عملی من تو رشته‌م.

امروز مدارای سری و موازی DC بستیم. اولش اصلاً راحت نبود. دو تا سیم خراب کردم تا بالاخره تونستم یکی رو درست لخت کنم. 😅 LEDها هم اول روشن نشدن، چون یکی برعکس وصل شده بود.

اما آخرش روشن شدن...
همون لحظه تو دلم گفتم: «اِیول بالاخره شد!»⚡️👩🏻‍🔧
راستش خیلی خسته شدم، با اینکه کار خیلی پیچیده‌ای نبود.
ولی...
ارزشش رو داشت و تبدیل شد به یه خاطره‌ی خوب.🤍

۲۹ تیر ۱۴۰۵ | 2026/7/20
Day 34.

امروز آخرین امتحان این ترمم رو هم دادم.

حالا باید دونه‌دونه منتظر اومدن نمره‌ها باشیم :)

این مدتِ امتحانا یه چیزو خوب فهمیدم.

یه سری استادا واقعاً خوبن.
شاید سخت‌گیر باشن، شاید خیلی گیر بدن،
ولی آخرش شرایطو درک میکنن و سعی میکنن تو این وضعیت به بهترین شکل درس بدن و کمک کنن روزبه‌روز بهتر بشی.

دم اینجور استادا واقعاً گرمم.

اما در عوض بعضی استادا هم فقط دنبال خالی کردن عقده‌هاشونن…

در هر حال، این ترم هم با بالا و پایینش تموم شد و الان میتونم با آرامش نفس بکشم و مهم‌تر از اون با آرامش بخوابم‌ʘ⁠‿⁠ʘ⁩

همین الان برای اولین بار یه ترس جدید رو تجربه کردم.

از اون ترسایی که هیچ اتفاق بدی نیفتاده، ولی ذهنت هزار تا اتفاق بد رو پشت سر هم تصور می‌کنه.
همه‌چیز بیشتر از چند دقیقه طول نکشید. ولی اون حس، خیلی بیشتر از چند دقیقه باهام موند.
شاید چون اولین بار بود...

راستش اون روز که برای مصاحبه رفتم و فقط به خاطر دانشجو بودنم قبولم نکردن، خیلی ناراحت شدم و حس بدی داشتم.

اما امروز که این فرصت برام پیش اومد، تازه میفهمم چرا اون کار قسمت نشد. اگه اون روز توی مصاحبه قبول می‌شدم، احتمالاً این فرصتی رو که خیلی بیشتر از یه کار برام ارزش داره از دست میدادم.

امروز بیشتر از همیشه فهمیدم که بعضی «نه»ها، فقط مقدمه‌ی یه «آره»ی بهترن. برای همین باید به برنامه‌های خدا ایمان داشت، حتی وقتی همه چیز اونطور که میخوای پیش نمیره. 🤍

۲۷ تیر ۱۴۰۵ | 2026/7/18
Day 33.

امروز با دو نفر آشنا شدم که واقعاً مودب، مهربون و خوش‌اخلاق بودن. آشنایی‌مون هم به خاطر یه کاری بود که به رشته‌م مربوط می‌شه.

امیدوارم بتونم ازشون چیزای زیادی یاد بگیرم، خودم و توسعه بدم و مهارت‌هایی به دست بیارم که میدونم برای آینده‌م خیلی ارزشمندن.

یه فکری هم دارم.
دوست دارم از روند کارایی که انجام میدم عکس بگیرم و اینجا، کنار هر عکس یه توضیح کوتاه بنویسم. دلم میخواد لحظه‌به‌لحظه‌ی این مسیر رو ثبت کنم.
از همین روزایی که هنوز اول راهم، اشتباه میکنم، یاد میگیرم و کم‌کم راه می‌افتم.

شاید چند سال بعد، وقتی به سطحی برسم که همیشه آرزوش رو دارم، برگردم و این پست‌ها رو بخونم و یادم بیاد همه‌چیز از همین روزای ساده شروع شد.

امروز نشد. بالاخره روز اول بود. تازه نمیدونم اجازه میدن از محیط یا روند کار عکس بگیرم یا نه... ولی اگه بشه، دوست دارم این مسیر رو اینجا هم ثبت کنم.🍀

۲۶ تیر ۱۴۰۵ | 2026/7/17
Day 32.

دلم می‌خواد برای پنج سال بعدِ زندگیم برنامه‌ریزی کنم.

برای روزی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم،
برای جایی که قراره زندگی کنم،
برای کارایی که دوست دارم انجام بدم،
برای تجربه‌هایی که میخوام به دست بیارم،
برای آدمی که دوست دارم باشم...

ولی با خودم میگم، واقعاً تو این شرایط مگه میشه مطمئن بود پنج سال دیگه چی میشه؟

بعضی وقتا بزرگ‌ترین مانعِ برنامه‌ریزی، خودِ آدم نیست. تنبلی هم نیست.
شرایطیه که هر روز ممکنه تغییر کنه.

اینجا، آینده همیشه اون‌قدرها هم قابل پیش‌بینی نیست.
یه سوپرایز بزرگه.
شاید خوشحالت کنه، شایدم ناراحتت کنه.

با این وجود
هنوز می‌تونیم روی خودمون سرمایه‌گذاری کنیم.
مهارت یاد بگیریم. هر مهارتی، تو هر زمینه‌ای.
درس مون و بخونیم، علاقه مون و دنبال کنیم، تلاش کنیم...
خودمون و برای هر مسیری که پیش رومون قرار میگیره آماده نگه داریم.
و در نهایت، امیدوار بمونیم.

شاید نتونیم آینده رو کنترل کنیم،
اما می‌تونیم آدمی باشیم که برای هر آینده‌ای آماده‌ ست، می‌جنگه و ادامه میده. حتی اگه زخمی باشه...❤️‍🩹

۲۳ تیر ۱۴۰۵ | 2026/7/14
Day 31.

دیروز برای اولین بار به یکی گفتم «داداش».

فقط برای اینکه ازش راهنمایی بگیرم. نه از نزدیک می‌شناختمش، نه رابطه‌ای بینمون بود.صرفاً از روی احترام.

بعد از اینکه پیام رو فرستادم، هی به این فکر می‌کردم که چرا گفتنِ این کلمه انقدر برام فرق داشت.

شاید چون برادری ندارم...
نمی‌دونم.

ولی فهمیدم برای من «داداش» هیچ‌ وقت فقط یه کلمه‌ی معمولی نیست.

به نظرم بعضی کلمه‌ها، حتی اگه پشت یه صفحه‌ ی گوشی و فقط از روی احترام گفته بشن، باز هم عمقِ خودشون و دارن.