۲۶ تیر ۱۴۰۵ | 2026/7/17
Day 32.
دلم می‌خواد برای پنج سال بعدِ زندگیم برنامه‌ریزی کنم.
برای روزی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم،
برای جایی که قراره زندگی کنم،
برای کارایی که دوست دارم انجام بدم،
برای تجربه‌هایی که میخوام به دست بیارم،
برای آدمی که دوست دارم باشم...
ولی با خودم میگم، واقعاً تو این شرایط مگه میشه مطمئن بود پنج سال دیگه چی میشه؟
بعضی وقتا بزرگ‌ترین مانعِ برنامه‌ریزی، خودِ آدم نیست. تنبلی هم نیست.
شرایطیه که هر روز ممکنه تغییر کنه.
اینجا، آینده همیشه اون‌قدرها هم قابل پیش‌بینی نیست.
یه سوپرایز بزرگه.
شاید خوشحالت کنه، شایدم ناراحتت کنه.
با این وجود
هنوز می‌تونیم روی خودمون سرمایه‌گذاری کنیم.
مهارت یاد بگیریم. هر مهارتی، تو هر زمینه‌ای.
درس مون و بخونیم، علاقه مون و دنبال کنیم، تلاش کنیم...
خودمون و برای هر مسیری که پیش رومون قرار میگیره آماده نگه داریم.
و در نهایت، امیدوار بمونیم.
شاید نتونیم آینده رو کنترل کنیم،
اما می‌تونیم آدمی باشیم که برای هر آینده‌ای آماده ست، می‌جنگه و ادامه میده. حتی اگه زخمی باشه...❤️🩹
Post #182
123
- ❤ 8