مثلاً برای خودِ من:
مهندسی کامپیوتر انتخاب اولم بود و وقتی نشد که برم این رشته، خیلی ناراحت و پشیمون بودم. حتی با دلِ خوش وارد مهندسی برق نشدم.
یه مدت مدام با خودم می‌گفتم کاش این‌طوری می‌شد، کاش اون کارو می‌کردم، کاش می‌شد.
کاش، کاش، کاش...
اما یه مدت که گذشت و بیشتر فکر کردم، دیدم شاید چه بهتر که نشد.
شاید کامپیوتر اصلاً با روحیات و شخصیتم سازگار نبود و به احتمال زیاد بعد از یه مدت خسته‌م می‌کرد و دوباره مجبور می‌شدم مسیرمو عوض کنم.
اما حالا؟
به‌شدت به برق علاقه‌مندم و خوشحالم که اون «کاش» هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد. :)